दोन प्रकारची माणसं शांत झोपतात. एक ज्यांना स्वप्नच पडत नाहीत अन एक ज्यांची स्वप्नं पूर्ण होतात. माझ्यासारखे काही अर्धवट झोपेत, उठ्ल्या क्षणाला रागात जागे होत, स्वप्नांची भुतं मानगुटीवर नेतात. कधी वाटतं स्वप्नांना आयुष्य आहे. कधी वाटतं आयुष्य हेच स्वप्न आहे! जाग यावी,निसटून जावं.

Tuesday, March 31, 2009

emotional atyachar

internship..is yet another emotional atyachar...
i hate kids..first of all n now...i hate myself for loving kids..man ...
u try so hard to save a little life...satisfactorily u sleep..n morning u r bk 2 ward that baby is no more.. tears roll down..i curse my self for not being proffessional...
i m still such a cry baby..ppl call me ruthless...i can be so at times...but m sensitive to god damn everybody n anybodys pain !
ah ..i m just waiting dis pedia buisness to be over n go to JJ
that ward n patients n fellow soldiers and the NAzi ruler...pathetic mechanical stuff that we do coz nurses dont...nd the herculian duty hours 24 ..30... sometimes more....maramari n fruitless strikes in civil..utterly useless dean...no stipend !!!
its too much distraction to study for entrance or say living a normal life...
plz yaar they shd make a realistic serial on life of INterns !!
not like dil mil gaye..........plz NO hosp pays interns to persue Love in ward !!
interns have to Work...
uff yeh emotional atyachar :)


  1. This comment has been removed by the author.

  2. doctor, खरंच आहे. पण अशा वेळी डोळ्यांतून पाणी नाही आले तर मग जास्त प्रश्न पडतील ..
    पण ब्लॉग छान आहे , संदीप वरची कविता फार छान ..
    All The best

  3. hey thanks..mazi kavitanchi community bagh..u may find some more likable poems..:)



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...