Sunday, December 19, 2010

3 unproductive years... Umm..23 actually ! Nope, its.. almost 24, Go .. yay :)

This year...

i was supposed to be preoccupied with "the entrance exam" ...

and my career !

But honestly....this year.. i have struggled the most,

just to be My self !

And though none fellow being ,nor anything i perceived or learnt has been

"approving" of it...

This year , nevertheless, and like never before, i was ..

so transitory...full of wanderlust..

Hell, I dont even have a set of resolutions for next year..

I dont have any plans...

may be..i am gonna dissolve into this meticulous surgical resident..

Fancy Alignment !

But, there is also this dream of absolving..

from it, I and everything..time and again..

So , rather bit more meticulously , i have been rounding up a " List "..

full of 'thousand splendid... stuff .. like regular alter ego pursuits...

yet some ego alien stuff..

umm nope actually..

how little do we know ourselves!

like eating, "sound of sea" at a sensory restaurant...say..The Fat Duck !

or some more European fantasies like.. Spanish guitar and paella in Barcelona..

or this "stream of consciousness" buisness...

and improvising my notions of communism.. etc etc

Anyways latest a directorial fantasy..

Attempts on Her Life , by Martin Crimp

it belongs to "In-yer-face" theater ..i once enjoyed reading about..

though sadly with preconceived notions of the Guy ,who wrote about it !

Antithetic indeed :)

so staging it and experiencing it..

umm, not in that order though !

gonna be a delicacy, well...may be :)

nothing much fancy..

it is essentially a play..

Open to interpretation..

Like I


Wednesday, December 15, 2010

Saturday, December 11, 2010

Undeniablely happy !

" For the way you changed my plans

for being the perfect distraction

Ribbit ! Ribbit ! Ribbit !.........


For the ending of my first begin

and for the rare and unexpected friend

for the way you're something that i never choose

but at the same time something i don't wanna lose

Ribbit ! Ribbit ! Ribbit !.........


my accidental happily ever after (Oh Oh Oh)

the way you smile and how you comfort me (with your laughter)

i must admit you were not a part of my book

but now if you open it up and take a look

Ribbit ! Ribbit ! Ribbit !.........


you're the best thing i never knew i needed

so when you were here, i had no idea (Oh)

you're the best thing i never knew i needed

so now it's so clear, i need you here....

Ribbit ! Ribbit ! Ribbit !.........


P.S. I love the way you sing...(Oh)
eat words, we dont need...

Tuesday, December 7, 2010

Through an endless diamond sky...

i had completely forgotten just how crazy i was about this film..
about the magic carpet ride and " A whole new world"..

i was 8 ..i think..when i first heard of Agrabah ....
i was done reading Arabian nights..
and with role plays based on that..

yeah i think we had switched to "Zapatlela" and "Tahakikat"..for dramatics
and Jungle book, DuckTales, TaleSpin, and of course "Chandrakantaaaaaaa"

Every Sunday was a feast..going to nani's place and watching em with my cousins and then on to my SNES non stop...Contra and Ninja Turtles...yeah !!!

Parent community was so weary from us playing all the time...u bet !
Wow..i remember dad blaming gaming for my myopia..
but i had looked up myopia from an i knew better.. :)

Sadly coz of that, my brother had to play with the same old Nintendo,
even though he is from the PS generation...
coz by then, dad knew better.. :)

so Akki turned out to be the sincere most, amongst us....
till last yr or so, when his gen succumbed to FB..
actually, he still is (kudos!!)

now i am chasing post graduation..
and still i get high on media hiped things, like a teenager...

like that time when, every girl in my class had the Kajol hair cut after KKHH..
i would have too..but couldnt..back then, even SRK had lengthier hair than me :)

and though all that craziness seems awesomest ( Love you Barney :)
i feel so alienated after a while..

Like reading deathly hallows nonstop as an annual ritual..
or da vinci code on the very day of a Community Medicine paper..
or watching movies between two university practicals..
or cinematic marathons in hostel..till finally..
u are disoriented to time place person.. :)

all seems so unreal now..
especially this year..away from hostel..

so i bumped into Aladdin last night..
and i felt like a fugitive.. d that happen !

still loved Yago, Carpet and Abu though..
i nevertheless turned it off,
and watched..
actually tried to watch "a whole new world" on Youtube instead..

it wasnt that magical... :(

i hate growing up..

i remember my cousins teasing me..
because i gave up on cartoons and games, last in the lot..
that is, only when i got into Jr college..

still...thanks to my brother...
i am at least well informed ( thats my only way to console! )
And he still manages to be the source of utter provocation..
to get me to play, watch Narnia (!!!),
download new games(hand over Mr 95 :)

and wrestle !
LOve ya..

darting back from school on Friday noons to catch 'Arabian nights...
the last game i played on my pc..
the last cassette popped into our VCR..

No matter how old i become,
i still wish the universe to be..
A dazzling...mystical place for me..

and while gazing upon the stars..
Yet again..
I wish to dream of a magic carpet ride to an Egyptian Sphinx...

Saturday, December 4, 2010


after a couple of heartbreaks..
one feels like an amphibian..
one more perhaps, and then..
all set for a "evolved living" !

Thursday, November 18, 2010

Take home..

Simplest recipe of happiness is..

Have the right kind of bread, cheese, wine, chocolate and muse...

Life is too short to eat crap !

Tuesday, November 9, 2010


Cold november rain..
Is here, yet again..
Adieu, mystical summer..
The inevitable fall..
All but a souvenir..
I will sweep the yard..

On the brink of winter..
To adorn year's urn..
To soothe the nonce..
Will render a nocturne..
Cold november rain..
Is here, to reign..

Wednesday, October 27, 2010

Lie to me..

these days i bump into awfully beautiful songs..
assimilated instantaneously..
they come with subtitles :)

it all starts with a fatality..
some last breaths escaping..
through a bathtub full of motor oil..
subtly effervescent...

or up close, a frozen mermaid..
frivolously defiant...

i feel numb to be thinking of aesthetics..
god, it feels awfully beautiful...
may be its their circumstantiality..
worth killing for..
may be thats the whole point..

"I don't know if you notice anything different.
It's getting dark and it's getting cold and the nights are getting long
And I don't know if you even notice at all
That I'm long gone

And the things that keep us apart
Keep me alive
And the things that keep me alive
Keep me alone
This is the thing

I don't know if you notice anything missing
Like the leaves on the trees or my clothes all over the floor
And I don't know if you even notice at all
'Cause I was real quiet when I closed the door

(from Distance and Time, by Fink)

Thursday, October 14, 2010


someday i will find him...
the one, who knows how to love a flower...

someday i will choose right questions..
ones,worthy of not giving up on...

status: reading The Little Prince' by Antoine de Saint-Exupéry'

Friday, October 1, 2010

ही गद्धेपंचविशी !

गद्धेपंचविशी..अर्थात, गाढवपणाचे रौप्यमहोत्सवी वर्ष !

आता इतक्या सहज जमणारी गोष्ट साजरी करण्यासाठी, एवढी वर्ष कशाला वाट बघायची!

अशा सूज्ञ विचारांती, तसा माझा यथेच्छ गाढवपणा करून झालेला आहे म्हणा..

वर आयुष्यात इतकी मनसोक्त मज्जा करुन झाल्ये..

की आज शेजारचे अण्णा..'विठ्ठला पांडुरंगा' म्हणाल्यावर..

माझ्या बत्तिशीतून अभावितपणे( वास्तविक अभाविक(!)पणे म्हणायला हवं :)

'उचला आता' अशी चरणपूर्ती झाली...

म्हातारा काय उचलला..आपलं..उचकला म्हणून सांगू !

त्यांच्या बायकोची पण मागे एकदा अशीच चिडून इडली फ्राय झाली होती

(वास्तविक भेजा म्हणायला हवं..पण ते सुद्धा आमच्यातले म्हणजे 'ह्या'तलेच..

तेव्हा नसती फोडणी नको, कसें? :)

का, तर मी त्यांना 'अण्णी' म्हणून हाक मारली म्हणून !

त्यांची नात त्यांना 'करंजी' हाक मारते ते मात्र चालतं..

मग मीच काय गाढव..आपलं..घोडं मारलयं, तो विठूरायाच जाणे..

सारांश काय, तर आता इतक्या सहज जमणारी गोष्ट साजरी करण्यासाठी, एवढी वर्ष कशाला वाट बघायची!

पण आता थोडेच महिने उरलेत, पंचविशीत पदार्पण करायला..तर एक वेगळीच हूरहूर वाटायला लागल्ये..

आता 'गाढवपणा' हा ऑफिशिअल अजेंडा असल्यावर..

येत्या वर्षी अजून काय आगळी(क) गंमत करता येईल..

यासंबंधी योग्य मार्गदर्शन हवं..!

म्हणून आधी जाऊन डॉ नाडकर्णींचं 'गद्धेपंचविशी' आणलं...

हल्ली वाट्टेल त्या विषयावरची सेल्फ हेल्प बुक्स असतात..आणि ती खपतातही !

पण नाडकर्णी सायकिअ‍ॅट्रिस्ट असले, तरी हे पुस्तक 'त्या'तलं मुळीच नाही..

विशीतच प्रचंड आवडलेलं हे पुस्तक मधल्या काळात नजरेआड झालं

आणि हरवलचं...

त्याकाळातल्या घायाळ (!) करणार्‍या इतर गोष्टींसारखं...

आणि आवृत्ती संपल्याने माझे सगळे प्रयत्न इतके दिवस,

'हा क्रमांक अस्तित्वात नाही'.. ऐकून,

निराशा खुळखुळवत, माघारी येत होते.

पण आज किस्मत चमक्या !

'च' चम्या मधला, चमच्यातला म्हणजे आमच्या चमच्यातला नाही,

चपातीवाल्यांच्या चमच्यातला !

'चपला पडणारेत एक दिवशी ' असं

माझ्या आगाऊपणाबद्द्ल आईच प्रांजळ मत आहे !

तशी माझ्या संदर्भात लोकांची बरीच मतांतरे आहेत,

आणि अस्मादिकांच्या गाढवपणामुळे त्यात रोज नवी भर पडते आहे..

एकंदरीत पुढल्या वर्षीची बरीचशी तयारी आगाऊच झाली म्हणायची !


नाडकर्णी म्हणजे आपला फेव्हरिट..

आणि पुस्तक अप्रतिम आहेच.. पण जी गोष्ट वाचण्यासाठी मी खरं तळमळत होते..

ते शब्द आहेत अर्पणपत्रिकेत...

आणि लिहीणार्‍याचं नाव वाचून (जमेल तितकी :) उडालेच !

अधून मधून वाचनात येणार्‍या संदर्भांतून आणि कवितांमधून छळणारा..

चक्क प्रिय पाबलो !

पहिली संधी मिळताच त्याला संपवायचा असं ठरवलेलं...

पण मग राहावेना, म्हणून मिळतील त्या कविता अधाशासारख्या वाचून काढल्या...

How terrible and brief my desire was to you!
How difficult and drunken, how tensed and avid.


I have scarcely left you
When you go in me, crystalline,
Or trembling,
Or uneasy, wounded by me
Or overwhelmed with love, as
when your eyes
Close upon the gift of life
That without cease I give you.

My love,
We have found each other
Thirsty and we have
Drunk up all the water and the
We found each other
And we bit each other
As fire bites,
Leaving wounds in us.


I am not jealous
of what came before me...

Bring them all
to where I am waiting for you;
we shall always be alone,
we shall always be you and I
alone on earth,
to start our life!


And I in these lines say:
Like this I want you, love,
love, Like this I love you,
as you dress
and how your hair lifts up
and how your mouth smiles,
light as the water
of the spring upon the pure stones,
Like this I love you, beloved.

काही आवडल्या, काहींसाठी आता ते वय नाही असही (संधि)वाटलं!

आणि काहींनी साफ निराशा केली..

पण कम्युनिस्ट कवींची, प्रेमात..शेती-भाती, ब्रेड-पाव, पालापाचोळा घुसवायची खोड ठाऊक असल्याने

विशेष नवल वाटलं नाही..

त्यामुळे बिनशर्त माफी!

कारण तसही काहींचे शब्द इतके घायाळ करून जातात की त्यांच्याकडे जीव गहाण पडतो तो कायमचाच !

का कुणास ठाऊक पण...इतक्या वर्षात जे जे जीवापाड जपण्यासारखे क्षण वाट्यास आले..

त्यांची मुळं त्या त्या वेळच्या गाढवपणातच आहेत !

आणि कुणीतरी आपल्यासाठीही असे जीव गहाण टाकून मिळवलेले शब्द जपून ठेवत असेल,

ह्या विचाराची धुंदी अजून उतरलेलीच नाही..

कदाचित उतरणारही नाही..

शुद्ध गाढवपणा !

I want to do with you;

what spring does... the cherry trees

-Pablo Neruda

Monday, September 27, 2010


काल इतक्या हलकेच तू मिठीत घेतलस,

काचेचा तो हळवा कोपरा,

जीवापाड जपण्यासारखं असं सगळं आणि तितक्याचं अलगदपणे त्यांच कोसळणं..

अज्ञाताने मारलेल्या फुंकरीने अस्वस्थ थरथरणार्‍या आगीसारखी,

पण काहीशी आजच्या धसमुसळ्या पावसासारखी, मुसमुसत राहिले..

आधी 'तो' आठवला आणि त्याला इतक्याच आश्वासकपणे कुशीत घेतल्याची आठवण..मग काही कारणं..

बाकीचे बेवारशी हुंदके होते..आणि मोडण्याच्या शंकेने भेदरलेली स्वप्नं..

तू सगळ्यावर हात फिरवत राहिलास, शांतपणे थोपटत..

शेवटी तुझ्या या समंजसपणानेच भरून आलं.. किती वेळ असा ओलीस होतास कोण जाणे?

ती अनाहूत अशी थंड लहर येईस्तोवर कदाचित..

एका विलक्षण शांततेत लपेटून गेली...

तुझ्या नकळत तुझ्यासाठी नसलेल्या, मी उमटवलेल्या या ओरखड्यांनाही, आपलेच म्हणून जपशील ना?..

तुझ्याकडे बघेस्तोवर ओठांची अस्वस्थ हालचाल तेवढी उरली....

पण तुझ्या चेहर्‍यावर प्रश्नांचा मागमूसही नव्हता..

तुलाही तिची आठवण येते का रे?

आणि असहाय्यपणे हसूच आलं !

तूही उगाच बेफिकीर हसलास..

आणि त्या क्षणावर सुखाचा तवंग पसरला..

त्याला सहज नजरेआड करत, अनिश्चिततेत झोकून देत,

एकमेकांत गुरफटत, अंधार आणि तू, मी, लुप्त झालो...

Friday, September 24, 2010


मोठ्या उत्साहात मुशाफिरीला निघालो खरं,
पण ह्या सार्‍याशी,
आधी कधीची तरी, खूप मुश्किलीने, सोईने नव्हे,
पुसून टाकलेली ओळख आहे,
विसरलेच होते.

परिचित आहेत सगळी वळणं,
खाचखळगे, चकवे आणि
पुन्हा सारं 'अहं' पाशी येऊन कोलमडणं..

इथल्या संदिग्ध धुक्यात मौनाच्या,
पावलोपावलीच्या कातळांवरच्या
ओरखड्यांच्या, आडोशाला जपून ठेवल्यात
तू, मी, आपापल्या आठवणी,
विसरलेच होते.

आणि आता हे नवे शब्दभ्रम
जुन्याचं समेवर भेटत असताना,
जिव्हाळ्याचा एक क्षण तरी सोसेल की नाही,
हेही विसरलेच होते.

पुन्हा त्याच असोशीने जगण्याला सामोरं जायचं असं ठरवून,
मैलोन् मैल चांदणं तुडवून जमवलेलं सारं,
कालच्या पावसात वाहून गेलं..

नको आता..
परत कुणाच्याच नजरेत मला 'तो' कोडगेपणा बघायचा नाहीये,
इतकी ओळख झाल्यावर..

आधीच्या पावसाळ्यातली एक कविता आहे..
नंतरच्या कश्यातूनच 'त्या'ला वगळता येईल की नाही,
यावर कालचा पाउस नवे प्रश्न उमटवून गेलाय..
त्यांची निसंदिग्ध उत्तरं तरारून येईस्तोवर, मला थांबलचं पाहिजे..

तुझा आवाज ऐकत राहाते..
किती पावसाळे बरसू लागतात
ह्या कुशीवरून.. त्या कुशीवर..
ह्या रात्रीतून.. त्या रात्रीत..
किती वर्ष ओघळू लागतात
ह्या वाटेतून.. त्या वाटेवर..
आठवणींतून.. आठवणीत

तुझा आवाज ऐकत राहाते..
चित्रच चित्रं मनात साचतात
अचाट स्वप्नं..पाण्यावर स्वार..
तरंगातून गोल गोल वर्तुळ..
त्या होडीला किनारा सापडला?
मजा होती..खूप मजा होती.
डोळे मिटताक्षणी झोप यायची

तुझा आवाज ऐकत राहाते..
दिवस कसे वाहून गेले..सहज
उरल्या अस्पष्ट खाणा..खुणा..
उगाच अस्वस्थ करून जातात
कुठेतरी खोलवर भिजवून गेलेत
दरवेळी वाटत हे थांबूच नये..
आणि थांबाव इथेच असं ही..

तुझा आवाज ऐकत राहाते..
किती प्रहर सरले.. का रात्रच ?
पावसाळा.. का आयुष्यच !
अजून एक, असं समजवायचं
फक्त ! हा आनंद आणि विषादही..
मी असेन असं म्हणाला होतास..
पण सगळचं धूसर..तुझा आवाजही

मला काहीच ऐकू येत नाही..


नक्षत्रांच्या गावातून उतरली होतीस, तू त्याच्या घरात

मेघःश्याम आभाळाची ओढ तुझ्या रक्तातच होती

हे समजलं होतं त्याला अगदी पहिल्यापासून

तुझ्या बाईपणाची जात विजेची, शेजेला घेता न येणारा

ओळखून होता तो आतून, आतून, खोल मनातून

तुझ्या झिळमिळ स्वप्नांच्या मोरपिसांना

त्याने कधी देऊ पाहिले नाहीत आपले डोळे

आणि नाही गढूळ केले कधी तुझ्या देहात हिंदकळणारे

धुंदमदिर निळे तळे

त्याच्या मृण्मय आयुष्यात उमटली होती

अमराचा अळता लावलेली तुझी पावले

घरात तुझ्या असण्याचा अविनाशी गंध होता;

काठोकाठ भरून होता तो नुसत्या तुझ्या

आसपास वावरण्याने;

तुझ्याशी खोलवर कृतज्ञ होता

पाहिल त्यानं तुला उंच बेभान उसळताना;

रात्रीच्या रसज्ञ काळ्या अंधारात मिसळताना;

मधुर विषाचे घोट खुल्या ओठांनी आकंठ घेताना;

पिसावताना, रसावताना,

अस्तित्वाचा कण न् कण

प्रेमाच्या चेहेर्‍यावर उत्कट उधळून देताना.

कळली त्याला तहान तुझ्या तृप्तीला लागलेल्या अतृप्तीची;

दु:खाचं नख लागलेल्या काळजाची तडफड कळली शर्थीची;

कळली कशी असते प्रेमात स्त्री भरतीची आणि सरतीची.

तू हरलीस हे त्याला कळलं, पण निरर्थाच्या वाटेवर

हरवली नाहीस, स्वत्व सांभाळून उरलीस तशीच हेही कळलं

त्यानं पुढे होऊन तुझ्या पापणीवरचा शोक टिपला,

त्या़क्षणी, राधे तुला तुझा पुरुष भेटला.

पुरुष- जो क्षमा करून नाही ऋणी करत;

पाठ फिरवून नाही उणी करत;

घेतो समजून, सावरतो, आवरतो, उराशी धरतो;

आपल्या नसलेल्या स्वप्नांसाठीही

आपल्या काळजाचं घर करतो.

राधे, पुरुष असाही असतो !

- अरुणा ढेरे

Monday, September 13, 2010

भावे ओवाळीन..

आयुष्य किती निरर्थक आहे आणि श्रद्धा किती फसवी,
याची जाणीव सतत मनात ठेवून कोणी सुखात कसा जगू शकेल ?
फार दुबळे असतो रे आपण ..
अगदी माझ्यासारखी माणस पण..
मनस्वीपणे जगून आपण निरर्थकपणावर कशी कड़ी केली , अश्या विभ्रमाच्या कुबड्या घेत जगतात ...
मृत्यू आणि प्रेम झाल्यावरच, खरी अगतिकता कळते ..
आणि तिलाही आपण टाळतोच की ...

कुठलीही श्रद्धा किंवा आशा न ठेवता जगण्याची माजखोरी मला खूप आवडते..
पण मलाही लोकांना श्रद्धापुर्वक पूजा करताना पहायला खूप आवडत...
खूप छान वाटत आणि खूप असूया पण ..
कारण सगळ्या गोष्टींचा कार्य-कारणभाव आपण स्वतः आहोत हे मान्य केल्यावर खूप एकट वाटत..

म्हणजे लहानपणी हरताळकेच्या रात्री मेंदी पुरी होइतो मध्यरात्र उलटून गेलेली असायची..
अश्यावेळी निजताना मंद दिव्यात ध्यानस्थ बसलेल्या बाप्पाची किती सोबत वाटायची...
आता कशाचच काही वाटत नाही..
आपण नास्तिक कधी होतो ?

गावातले रस्ते लहान होतात..आपण मोठे होत जातो..परवा आग्रा रोड क्रॉस करताना आठवल, कशी हात सोडून पळाले होते..आणि एका डॉक्टरच्याच गाडीवर जाउन धड़कले होते..बिच्चारा :)
अजून ती खुमखुमी तशीच आहे..पटवर्धन डॉक्टरांचा बोळ पण...पण आता 'ती' भीती नाही...कसलीच नाही..
कसलीच भीती नाही म्हणून क़ा कशावर श्रद्धाही नाही ?

आपण नास्तिक कसे होतो ?
परवा आईलाही हा प्रश्न विचारला.. तिलाही नेमक सांगता आल नाही अन मलाही..

सालाबाद प्रमाणे यंदाही असा गणेशोत्सव सगळीकड़े खूप उत्साहात साजरा होत असतो..
आरती संपायला आलेली असते..तसही माझ्या आणि बाप्पात बोलण्यासारख काहीच नसत...आयुष्याच्या धकाधकीत दुरावलेल्या बालमित्रासारखे तटस्थ एकमेकांकडे, पण शून्यात पहात असतो..आताशा खिरापत, प्रसादाचा बुफे आणि फुलांचा बुके झाल्यापासून, काही कामही नसत..
मला जुन्या चाळीतल्या गमती-जमती आठवून हसायला येत..सगळे आपापला वशिला लावण्यात दंग असतात...नकळत मीही सवयीने मंत्रपुष्पांजलि म्हणत असते..
आजी खूप वेळ डोळे मिटून तशीच हात जोडून बसून राहाते..तिची श्रद्धा आणि आमच्या नास्तिकत्वाचाही भार जपत...मला भरून येत..निरांजनाची उब हातात घेउन डोळे झाकावेसे वाटतात..किती दुबळे असतो रे आपण..

Saturday, September 11, 2010


No words can describe how disheartened i am..
i cry all the time, but at times i do it so earnestly..its a beautiful feeling..
it just makes me cry even more...
somethings are totally worth being emotional about..

like in sound of music when Captain von Trapp is leaving Austria..he sings his heart out for his country one last time...oh what a beautiful song..

Edelweiss, edelweiss
Ev'ry morning you greet me
Small and white
Clean and bright
You look happy to meet me

Blossom of snow
May you bloom and grow
Bloom and grow forever
Edelweiss, edelweiss
Bless my homeland forever

people are secular, patriotic and everything...
to be honest i dont always do justice to those things..
i am extremely selfish when it comes to politics..
but love is a very overwhelming feeling..even for times..

today, i am just so sincerely sad..i visited my birth place and its ruined...
not just by immigrants but its very own people..

and i see my whole country, and i am so ashamed of our habits...
its like big pile of garbage with people reproducing in it faster than ever...

and every time i travel by local trains...i feel like shouting from the rooftops..
and i feel like doing OBGY, to see to it that everybody adheres to our population policy...

but not today, today, i am just so sad, like somebody emptied a whole dumping ground in my house...

and when i think of it, of Kalyan, 20 yrs before..
i am just a little girl, who lost her most prized possession...
and i cry..with all my heart...

i dont care about who what why did all this to my city...i dont care how,rightfully or not, to make things right..
let it be Obama, Raj or me...
its the same feeling..

i dont want to feel lost in my own city, which is now a dumpster !

if u ever have or had, a home and a heart...
love the city you are in, even if its not your home..
and keep it clean..stop others from trashing it..
if we speak to people, they listen..
so we must,
every single time,
as if its our own home,
one that we love sooo much....

Wednesday, September 8, 2010

A Nightmare on Elm Street

p.s. The reign of Death..wrecked dreams..

i love 'em..thats what i m tryin to say !

1.Ric Castle (Castle, Nathan Fillion)
2.Roux (Chocolat,Johnny Depp)
3.Harry (Daniel Radcliffe)
4.Kevin (27 Dresses, James Marsden)
5.Charles (Four Weddings and a Funeral, Hugh Grant)
6.Barney Stinson (How I met your mother, Neil Patrick)
7.Dr.Spencer Reid (Criminal minds, Matthew Gray Gubler)
8.Dr.Cal Lightman (Lie to me, Tim Roth)
9.Chandler (Matthew Perry)
10.Joker (Heath Ledger)

Friday, September 3, 2010

Time to grow up !

I remember when I first saw stepmom on star movies…and "Ain't No Mountain High Enough" stayed numero uno on bathroom charts for quite a long time…

It’s a beautiful movie, there is intelligent casting, effortless brilliant acting, an appealing screenplay and the simplicity with which the film handles this complex relationship issue…its very genuine…

I remember shedding gallons of tears …cause the film made me aware of an unknown way of dealing with relationships called ‘maturity’…and I wondered why all grown ups and fellow countrymen hadn’t thought of it yet…

Enlightenment only increases weariness, one can no longer seek comfort of feeling helpless...

Childhood was a great time, a time when I had to jump to reach a door bell. Yet it was full of sums; solution of which couldn't be found in any guidebook nor did in school they teach us anything useful…

With time, I kept loosing my blissful forgetfulness and teeth!
And new eruptions…only lead to more verbal turbulence!

90’s were coming to an end..
I remember stepmom as a landmark,
I had turned 13…

Bidding farewell to magic (hadn’t heard of Hogwarts at that time), super heroes, cartoons, video games
(they tried to make me go to a rehab !), comics, amitaabh action movies (saw ajoobaa last month…couldn’t stand it for 5 mins…and god ! we were so crazy about that movie … :)
And switching to HBO, star movies and Zee English...friends, full house and many more…

I was already a Chris fan, mrs doubtfire or home alone were fun rides but this one was different…a beginning to see things differently..

No one is entirely happy about their childhood and the kind of parenting they had to put up with…but as we grow up (some of us do, some don’t) we learn to appreciate life and people as humanely as possible…not just black or white…the entire spectrum…everything we learnt so far, is seen with a dimension of relativity…and all labels are torn off..
Knowing that what we hear is different from what is said…all the bias and prejudices between the lines…taking off the hilarious white curly wig that we put on in kindergarten on that fancy dress day, as a judge…all these that why we feel that everybody should listen to us ?

Conviction is a funny word!
For the reasons same as that of ‘settlement’
How on earth, which is still restless to the core, a universe still spurting like an adolescent…people feel settled !

Stepmom was a witness to my acquaintance with acceptance and befriending change…
World was a very different place back then…

But that’s not the only reason why its remake,“we are a family” is a disappointment !
I agree Kjo’s family films could be liked by ancient 20th century audience only…
But it hurts to see such a project being wasted…

Remakes are wonderful, I mean Farhan did a great job with don…though SRK couldn’t nearly be as intimidating as Amitaabh…SRK is much megalomaniac like me, the best he can do is to be himself in every movie…may be that’s why he was so good in Luck by chance :) but no offence…SRK playing himself is any day better than Arjun Rampaal…

Two strong female leads cant justify his presence…Ed Harris was as good as julia or susan or kiddos !
Arjun is however, i believe the word is…Feeble !!
Kajol n kareena have been wasted at the expense of a mediocre adaptation of a brilliant screenplay and a birdbrain director..

This is not 1998…
A dying mom’s exclusive worry cant be not being at her daughters wedding!
How can you interpret the most beautiful conversation about a mother’s pain of missing out on her children’s entire lives, down to only one thing

and then to end it with a gr8 Indian Kjo wedding with low waist lachhas, look a likes, fake wrinkles and Arjun Rampal smeared with beard…is a CRIME !
And why Kajol has to look worst in the last scene of every KJo film is one thing I will never understand…

So I m feeling letdown, for all the emotional evolution I went through from ‘stepmom’ to ‘we are a family’ (I should ve known better than to expect a good remake from KJo, who is still a 16yr old gossip girl…)
when I say “guilty, guilty… guilty to the chair! “ (I can’t find the wig though…I leave that to your imagination :)

Its okay KJo, we all mess up our recipes !
for half a decade i struggled to handle things with maturity beyond my age..
and weary from that, the next half i unburdened myself from giving a damn about anybody else..
and in the end, its all a mess...again..
just like parenthood..
parents take as much time to grow up as kids..and wither, to be kids again,
fair and fancy headed :)

Monday, August 30, 2010

Friday, August 27, 2010

euphakia !

so as if i dont rant enough about myself in every post..
another feather in cap..
a gem from my voluminous collection..Chronicles of Dhulia !

volume one : Laughing-stock - weak after week !
chapter : ophthalmology

Laughing-stock .. :)
funny word, eh..
i tried to search how the phrase originated..
turns out its a form of inflicting torture..

have you ever felt like,
you are being held by having ankles trapped in the holes..
some, what d heck take a pic..
where were we..yes, trapped in the holes...
and people are throwing wet sponges(!)at you..

yeah i know, i didnt find it funny either...

whatever those encyclopedias may say, i disagree
but yes, it can be tortuous.. for some..
and at times for those, around so(me)laughing stocks !

eh to hell with its definition..
now i am done with some totally unrelated, nonsense, desperately trying to be funny, obligatory, introductory.. paras ( u see, m trying to reproduce a (signature)style here.. Forge, India :) back to the story..

so it was rather a benign ophthalmology round..
rapid fire was on..
M was furious , coz he succumbed to a retinal question...and dr D asked me to translate some sanskrit verses, which i did, fair(!!) enough..
and suddenly it appeared, out of no where, the ominous gri(m)n on dr D's face. which only meant one thing..
he thought of an impossible question and..
"Importance of yoga in allergic conjunctivitis(!!)" was going to erode the rest of the beautiful(i won, the rapid fire, yay !) morning

at last, he threw up in our face,

u know aphakia( he he he ), can u tell me what to call the eye with a NORMAL lens ?( roar !)

naw, it may stretch for paras here, but the inevitable that followed was really a matter of seconds..

everyone thought about it for a microsecond, and turned to me,
oh no...not that i have knack for diffusing such things..
not even that i was obliged to answer as the topper..

but just to bear the brunt of the verbal consequences of such questions..
so that they can chat,text,eat, sleep, drink, gesture, while i get to apply my acting skills, cast as a profound listener !

its one thing to be present for morning rounds, but to represent !!

i remember stepping forward..
M's turn..
5 seconds, i would have to take out the white flag..
which 'yog-aasan' would make me comfortable for an eternity, which was about to dawn on my cochleas...
and had to come up with a hopeful answer, so that class could have the delusion of a representative brave effort..
little that our medico minds preoccupied..rather obsessed with abnormalities, care about what is Normal, time was running for Olympic gold...

"eu-phakia" It spelt over..

"eu-phakia"..he smiles

i try to smile..

"eu-phakia" nahi " YOU- phakia "

and not that one has to laugh at every HOD joke...
but to this date ,i swear on the belief, that it was a relief laugh..
a realisation wave, that we would be spared of an eternity-

"Importance of yoga in allergic conjunctivitis(!!)"

yes..everybody burst into laughter..
and..I was laughing stock that week !

And now that i have managed to end the story with humor downsized to the percentage of humiliation..

cheers to pretentiousness..
in the end, it manages to kill everything..from humor to humanity !

p.s. Rajesh, u are right, my self centered blogging is not helping in
nation building, not even myself !

Sunday, August 15, 2010

future ? I am very optimistic about the past :)

udhalit shatakirana..
he rashtra devatanche..
mera desh mera desh
isi vatan ke bagiyan me..

our school choir was awesome !!

Independence Day was so much fun in school...miss singing with the whole school on the namaskar mandal (primary school ground not our school (Capt RM Oak ) ground :))...

and then watching DD with grandpa..and doing the army salute he taught me, with an umbrella, as a proxy for gun :)

i m a crazy crazy harry potter fan ..but..
i have never been even lil bit curious or enthusiastic about the whole
" twilight saga " or vampire mania.

and remembering good old school days, now i think i know why..

i am from oak high school..yeah i mean we have been around bats all my childhood...
from my bench besides the window..thats all i could see...thousands of em hanging on exciting as groundhog day eh !

so what, few of them are vampires..even if me it ll always be all in all the same repulsive shit!

in fact thats why we had all the social functions on terrace or namaskar mandal and not the CRM Oak ground..
yeah no shit !

i think Oak ppl know what i mean, right guys ? :)

no offence dear vampires,
i m well aware of your super powers :)

Thursday, August 12, 2010



@ sayli, thanks , hope u see the movie..:)

@ all, i always have an answer, but not necessarily to the same question..


thats d first word that came into my mind...

but thanks to sayli, i tried to trace its instinctive origin..

and the reason is "chocolat"

times ago, i saw this delightful movie called "chocolat"

its about a chocolate maker lady, who fights against a religious mayor and his propaganda, chastisable way of life, forcing the whole town into it,to deny themselves every pleasure,specially the sinful chocolat ! and how he comes face to face with his attraction for d lady and heavenly chocolates !

but it has so many side stories, each very beautiful and sweet..
(and johnny depp..:)

and trust me, these small town chocolate shops are doors to heaven...
i mean even branded swiss chocolates are not even nearly close..

when i was in switzerland and france, we used to hunt for such small shops, running for generations and indulge in delicacies..pure pleasure..

interestingly after seeing the movie, i dont know why ..!
persuit of desserts makes me feel antichrist !

thats all i have to say..

thankfully one doesnt have to die in france, heaven is up everywhere...

drive to CCD and dive in the chocolate paradise..

"doob ja mere pyaar mein..."

Sunday, August 8, 2010


Back in standard deviations
why I feel so fortunate ?
Recruited 'em to live and love
wish they could, cry that well

Given away all my songs
for extreme and existance
For the same delusional
meaning, it has for one

And that one moment
we loose nevertheless
God, I don’t know why
why I feel so fortunate !

Tuesday, August 3, 2010

"पुनः प्रत्ययाचा आनंद...इ.इ."

इयत्ता दहावी अ !
त्याकाळी म्हणजे सगळ्या सहाध्यायी पामरांना समजेल असे बोलणे आम्हांस नामंजूरचं !
आता आठवून खूप हसू येतं...
पण खर सांगू, माझा खडूसपणा कधी कधी खूप मिस करते मी..
दूSSर असला तरी शेवटी गुणचं ना तो !

अगं आई गं.. हल्ली माझ्या शाब्दिक कोट्या म्हणजे एखाद्या आज्जीबाईंनी दोरीवरच्या उड्या माराव्या तश्या केविलवाण्या झाल्यात...
म्हणून तर..काल दहावीतली निबंधांची वही वाचून खूप हळहळले..आज्जीने शिवलेली जुनी गोधडी असावी तशी वही गालावर घुसळली..


पुनः प्रत्ययाचा आनंद !

वरचे हाहा.. मोजून लिहीलेत हों..कांय समजलात.. हां!
असेच कालिदासाच्या एका सुभाषितातले ठं ठं ठ ठं ठं ठ ठ ठं ठ ठं ठ: पाठ करताना अस्मादिकांची ठंबेरी..अब..फंबेरी..
अहो व्यंजनांचं काय घेउन बसलात..तो काळ असा होता की आमचे आजो आम्ही पाच बहिणी आणि दोन आत्यांना "संजू" या एकाच नावाने हाक मारायचे..घ्या !
नावबिवं म्हणजे अडगळचं की हो..असो..तर ती ठंफं..हां भंबेरी! काय ती उडल्याचे स्मरते.

आणि त्याच ठं ठं च्या कैफात..एका दुग्धशर्करा,मणिकांचन वा तत्सम मुहुर्तावर जुळून आलेल्या शाशा च्या तासाला, मैदानावर जायच्या घाईत..
त्या 'सोपानमार्गेण करोति शब्दं 'चे प्रात्यक्षिकही झाल्याचे स्मरते..


पुनः प्रत्ययाचा आनंद ! ते हि नो दिवसा: गता: !

काय झालयं?
हा जुलै खूप नॉस्टाल्जिक होता..
तसा पावसाळा आम्हा कवी लोकांसाठी निसरडाचं !
आठवणींच्या शेवाळ्यावरून कधी ठंठं होईल याचा नेम नाही..

हो ना..मग try this..

छान रिमझिम पावसाळी संध्याकाळी खिडकी पकडा.. हो मुंबईकरांसाठी खिडकी मिळणे, घरातली असली तरी, चैनेचीच गोष्ट..

ते जाउ दे, तर छान रिमझिम पावसाळी संध्याकाळी खिडकी पकडा
आणि चहाच्या वाफेवर तरंगता तरंगता..
हरवून जा.. नॉस्टाल्जियात !

काय? हल्ली नॉस्टाल्जियात पूर्वीसारखं 'नाविन्य' राहिलं नाही म्हणता.. :)

p.s . for those who wanna get hang of that 60s or 70s or 80s time
मोफत सल्लाकेंद्र, at your service..
based on my experiences this season, heres what u should try...

'कर्‍हेचे पाणी' वाचा.. हल्ली पूर्वीच पुणं राहिलं नाही हा निव्वळ वाक्प्रचार आहे बरं !

'सूर्याची पिल्ले' बघा, कानिटकरी फार्साची गंमतचं न्यारी!

आवडती पुस्तके पुन्हा वाचा, मी वाचलं माझं all time favorite.. 'नाथ हा माझा'..त्यात ७० आणि ८० च्या
दशकातले छान संदर्भ आहेत.

एखादा जुन्या गाण्यांचा कार्यक्रम ऐका..मी ऐकला..बाबूजी आणि रफींचा..

ह्रुशिकेश मुखर्जींचा एखादा सिनेमा बघा..मी पाहिला..मिली !

शाळेतल्या किंवा जुन्या वह्या चाळा, आजोबा-आज्जींचे फोटो बघा..

जुन्या पाठ असलेल्या कविता म्हणा...खूप मज्जा येते..

कालचं आमच्या समोरची सारिका आणि मी 'येगं येगं सरी..' ची जुगलबंदी केली..
ती छोट्या शिशूत आहे.. :) we are window friends !

आणि एक गोष्ट नक्की करा..जी मीही अजून करायची बाकी आहे..पण या पावसाळ्यात नक्की करणार आहे..

कागदाची होडी करून, तिला पाण्यावर सोडून हळूच फुंकर मारणे !

त्या वेळी मनात जे काही दाटतं ना..that is magical, beyond words !

happy monsoon !

Monday, July 19, 2010

on the edge...

Watching a Nolan movie is breathtaking...his screenplays and cinematography are so brilliant..but the reason i love him most.. his timelines..they are so chaotic, u cannot afford to be distracted...he has you on the edge..

but inception is special...i love its relative complexity...inception is not complex but at least its doesn't insult your intelligence..may be just that i have seen too many mediocre it relativity or seems really really good...

dreams are such wonderful things..i am a vivid dreamer..but i dream on only 2 levels max...and nolan with his 3 levels and limbo! is just beyond my dreams...

inception...reunited me with my thought..that answer to the ultimate questions are perhaps ,on the edge of reality and dreams...just we need to go deeper..

i mean Big bang seems like a conscious explosion..amneable to even some weak force like organised..

but amid my subconscious chaos, dreams and relativity, "I" which is comfortable with the idea of bursting and expanding into nonexistance, without being governed by gravity or electromagnetic or any force, without any truth absolute or relative to hold on to....there is something in the reality that i live in, that holds me to it and together..

and as lovely as it would be to wake up in some parallel reality after death...
i just hope, that this whole ideation is not anyone else's Inception...
or even worse..i hope its not my defense to continue living without seeking escape..

p.s. i was so preoccupied with this..for past week i ve been dreaming on 3 levels..
its fun..give it a ? inception..ideas are indeed most infectious :)

Saturday, July 17, 2010

What your mom didn't tell you..

If i dont know something..i take a guess..
It actually works..atleast in muhs exams..
But saving lives is no guess work and so isnt apple kheer !

I love the adjective of the appendix very much..
You know what that is, vestigial !
You know what else is, vestigial ?
My kitchen..

So surfing on the wave of nostalgia..
Of times.. not so vestigial , for our kitchen..
Remembering mom cooking my favs.. I..
Well.. Who needs vestigial details..
Lets just say,
Apple plus milk does not lead to apple kheer !

Which way? I sure know 1 now !

Sunday, July 11, 2010

Death and love..
two over familiar entities..
easiest to accept..

Yet the inevitability strikes us..
only when it happens !

Wednesday, July 7, 2010

I hate love stories… seriously?

The thing I love most about being myself, is that there are no rules!

And that hasn’t deterred me from making resolutions every now and then...

One of my all time favorite resolutions is to limit the number of movies that I see…

Well…year after year, while I was adding indices to my soda water glasses…clearly (!!) that hasn’t worked out…

In fact, Dhule, where I idled away my undergrad life, is the place to be if u are a movie buff or foodie!

I mean 35 bucks for balcony! Too much :)

Seriously ...we were so addicted, had I ever taken roll call in the theatre instead, on Fridays… oh I should have!

However, spontaneity can take u down in the dumps at times…

I had yet another slumpy dumpy movie experience last Friday!

Last 1& ½ yrs have been soo catastrophic on the movies and critique front…I don’t know whats happened to me!

I am not the kinda person who ll label something trash just because Its understandable…and be deluded by some random strokes posing as abstraction!

I am a believer..very much is as much a fairy tale to me as to every romantic..

Still I have been a gloomy gus about love and relationships lately !

Has growing up messed up my head in the clouds? May be its just cynicism escalating …

nah …I do empathize with those who do believe…love, god…whatever…and its enough for me,

to be able to enjoy the artwork inspired by beliefs…

so after due consideration to recent accusations that I have become so cynical that I hate love stories…

I m happy to conclude that…

I happen to have weird taste in movies (everything rather :)

I miss the company of my gang! Without hooting, whistling, laughter waves, even the bestest of movies seem dull…

And it is not because I hate love stories…..but I hate love stories is really slumpy…

Well something out of everything won’t turn out to be that brilliant as u hoped… but I believe in trying…

Yay….see….i do believe in something :)

Friday, July 2, 2010


वह्या भरत जातात

एकलेपण सरत नाही

दोर जळाले तरी

पीळ सुटत नाही...


Why can’t it bleed?
Its my heart..
I know I said ‘would
Love to die..

Why can’t I sleep?
A dream awaits..
I know I said ‘wouldn’t
Believe a lie..

I lied to you honey
And loved to live..
Believed dreams instead
Slashed & bled..

So you were with a bleeder
White lies, all along..
Remember my Angelic glow?
Anemia, you know!

His eyes..

Kiss me, I m just a ghost..
He told me not to die..
Just a confession thats all..
The one he couldnt hide..

He abandoned me forever..
Saw you nor the mirror..
Yet last one to leave was I..
The one he couldnt hide..

Yes, you know me dear..
Ours shall be ever after..
Haunt you too, dont they ?
Kiss , I ll make them lie..


खपतील रे खपतील..

ह्या ही खपतील..

आजवर नाही खपल्या ?

कविताच ना ह्या !

डोळ्यातल पाणी आवर..

आल तरच हं..

तसा कोडगा आहेस..

तरी कवी आहेस..

पण कोडगा आहेस..

लिहितोस झक्कास पण !

सुंदर दिसतिल दिसामासाने..

लडिवाळ आरोप प्रत्यारोप..

संधी समास समारोप..

सध्या ओले आहेत..

नाव लिहिलच नव्हतं..

जाहीर सगळ मोघमच..

बिन्धास्त मात्रेत बसव..

पेन्सिलनेच लिहितोस ना..

कसले डँबिस आहोत !

तू.. मी.... शब्द !

मी ही वाचेन..

अगदी कसं साळसूदपणे..

आणि हसेनही गालात..

जशी पहिल्या वेळेस..

आठवेल बरच काही..

उगाच बर का !

गेले द्यायचे राहूनी..

असही वाटेल कदाचित..

माझ्यकडून एक 'पण'..

अर्थात निनावि सप्रेम..

असेच पडलो ना ?

लिहिता लिहिता प्रेमात..

आणि पडता पडता..

पुन्हा लिहू लागलो..

सौदा फायदेमंद रहा !

वसंत तर वसंत..

शिशिर सुद्धा बहरला..

अशक्य कोटी 'पण'..

नाही जमत एखादा..

मला माहित्येय...शेवटी..

'अनुश्री' हे अवघड यमक आहे !

रात्र चढते तुला..

रात्र चढते तुला..

रात्र चढते मला..

म्हणून ठरवल भेटायचं नाही..

भेटलो तर बोलायचं नाही..

बोललो तर ऐकायचं नाही..

ऐकल तर जपायचं नाही..

जपल तर आठवायचं नाही..

आठवल तर गलबलायचं नाही..

गलबलल तर दाखवायचं नाही..

दिसल तर लपवायचं नाही..

कारण तसही..

कुणाला ते कळायचं नाही..

कळल तर झेपायचं नाही..

झेपल तर पटायचं नाही..

पटल तर पचायचं नाही..

पचल तर आवडायचं नाही..

आवडल तर लिहायचं नाही..

लिहिल तर छापायचं नाही..

छापल तर.... छापल !!!

व्वा !! अजून एक रोमिओ ज्यूलिएट

अगदी वेगळे पण तितकेच इडियट

Darling, we are so different !

झक्कत म्हणाली होतीस But !

रात्र चढते तुला..

रात्र चढते मला..

आणि असेच, शंभर नवे शेक्सपिअर, रोज उगवतात..

अन मावळतात, मुळा मुठेच्या काठी, मराठी सारस्वतात.

काय करणार ?

रात्र सार्‍यांनाच चढते..

रात्र सार्‍यांनाच नडते !

पाउस पडतच राहतो.......

लोकं आपल्या मैत्रिणीला काय काय नौंसेन्स भेटी देतात
तू मात्र मला आवडतोस... तू मला कविता पाठवतोस
माझ कवितांवर प्रेम आहेच, भेट दिलेली आणखीनच भावते
तुझी ही स्पेशल ट्रीटमेंट.. मोरपीस फिरवल्यागत सुखावते
आणि मृदगंध कसा विखुरतो, पहिल्या पावसाला दाद देण्यासाठी
तशी एक कविता मी उत्तरादाखल पाठवते.. फक्त तुझ्यासाठी
मग तुलाही भरत येतं आणि कवितांचा पाउस पडतच राहातो
दिवसभर मनात आपल्या मैत्रीचा सुगंध दरवळत राहातो...

पाउस पडतच राहतो.......
असच काहीसं होत असणार रे आभाळ आणि मातीच्या मैत्रीतही......

प्रेमात असं का होतं ?

प्रेमात असं का होतं ?
एकाएकी जाणीव होते की त्याच्याशिवायही जगू शकते
त्याच्याशिवाय भर चांदण्यात गाढ झोप येऊ लागते
त्याच्या आठवणीने येणारा शहारा उमटेनासा होतो
आता ती त्याची मिठी नसते, तो फक्त वाराच असतो

त्याच्या नावाची हाक मारली तरी दचकेनाशी होते
त्याच्यावरून चिडवलं तरी, आता ती लाजेनाशी होते
फोनची वाट बघत नाही, वर स्वतःचा एंगेज असतो
त्याला! reply करायला तिच्याकडे balance नसतो

तो पिक्चरला बोलावतो तेव्हां मैत्रिणीशी गाठभेट असते
अचानक घरी जायचं असतं अन त्याची बस लेट असते
मुद्दाम त्याच्या ऑफिस वरून ऑटोही न्यायची नसते
तो काल काय करत होता याची नोंदही घ्यायची नसते

प्रेमात असं का होतं ?
ते आकर्षण कुठं विरतं ?

कुठे गेले ते मंतरलेले दिवस अन् धुंद रात्री
ती हुरहुर, ती जवळीक, ती लुटुपुटुची मैत्री
त्या हळव्या गोष्टी फक्त फक्त त्यालाच सांगण
त्याच्या तिच्या स्वप्नांत दिवस दिवस रमण

खूप भूक लागली असून अर्धा अर्धा वडापाव खाण
महिनों महिने लक्षात ठेवून त्याला आवडलेलं घड्याळ देण
त्याच्या क्रिकेटच्या वायफळ गप्पा तास न् तास ऐकून घेण
त्याला चिडून मनवून हट्टाने शौपिंगला घेउन जाण

प्रेमात असं का होतं ?
ते आकर्षण कुठं विरतं ?

त्याच्या बहिणीचा वाढदिवससुद्धा व्यवस्थित लक्षात होता
त्याच्या आवडत्या रंगाच्या ड्रएसेसच ढीग झाला होता
त्याच्या बरोबर घेतला तेव्हां हा teddy क्यूट वाटला होता
त्याच्या सोबत फिरताना कितीदा भयानक उशीर झाला होता

त्याच्या पत्रांचा ग्रीटिंग्सचा खच तिच्या गादीखाली होता
तिच्या पुस्तकाच्या मधल्या पानांत त्याचा 'तो' फोटो होता
त्यानं दिलेलं पहिलं रोझ इतके दिवस खालच्या खणात होतं
आणि कधीतरी आईबाबांना धीर करून सांगायचही मनात होतं

पण प्रेमात असं का होतं ?
ते आकर्षण कुठं विरतं ?

त्यानं सॉरी म्हटलं तरी तिने किती सहज फ़ोन ठेवला
छान तयार होउन, संध्याकाळी, चहा-पोह्यांचा ट्रे धरला.

असाच जोराचा वारा यावा

असाच जोराचा वारा यावा
माझ्या कवितांचा पाउस पडावा
सगळा आसमंत मुक्तछंद व्हावा
असाच जोराचा वारा यावा

असाच जोराचा वारा यावा
पानांच्या सळसळाटात माझेच गाणे
फांद्याना झुलाया नवे बहाणे
असाच जोराचा वारा यावा

असाच जोराचा वारा यावा
वेळूच्या बनात माझ्या सुरांचे अलगुज
कापूस म्हातार्‍या आल्या कराया कौतुक
असाच जोराचा वारा यावा

असाच जोराचा वारा यावा
भरावे वावटळीत माझ्या डोक्यातले खूळ
दिशांत विखुरली वेड्या कल्पनांची धूळ
असाच जोराचा वारा यावा

असाच जोराचा वारा यावा
क्षितिजात माझे रंग उधळावे
थेंबांनी त्याचे इंद्रधनु फुलवावे
असाच जोराचा वारा यावा

असाच जोराचा वारा यावा
माझ्या चित्रांनी जणू धरावा फेर
मनाला त्याचे 'मी' पण अनावर
असाच जोराचा वारा यावा


सूर्य अजून बुडालेला नाही..
ढगांच्या मागे थोड़ी प्रकाशाची तिरीप आहे.
पल्याड दिवस झालेला नाही..
अल्याड दिवेलागणी, इथे रात्र समीप आहे.

वारा घोंगावतो माझ्या ग्लासात..
मला त्याचीच थोड़ी पिसाट झिंग चढ़ते.
तसच कुणीतरी घोंगावत मनात..
आठवणीची दाटी, आभाळही कातर भासते.

घरात दिवा लावलेला नाही..
काही काळ सावल्यांशी मला खेळत राहायचय.
चंद्र अजून उगवलेला नाही..
वरच्या कुणालातरीही असच काहीतरी करायचय.

कुठलतरी काम आठवत अखेर..
आणि मी उठते, आत जाऊन दिवा लावते.
ढगही पांगतात, चंद्र दिसतो..
आणि ती हळवी, कातर सांजवेळ, तेव्हा सरते.

पळत राहायच..
एकेक काम करत..
वाहात राहायच..
काळा बरोबर..
ढगां बरोबर..
वार्‍या बरोबर..
पळत राहायच !
कामाच्याच मागे..
दिवस सरतात !
आणि रात्री... ?
जाऊ दे !
डोळे मिटले वा नाही
सकाळ तर होतेच ना....


एक मत चॅनलच..
एक मत अ‍ॅकरच..
एक मत पॅनलच..
एक मत रिपोर्टरच..
एक मत एक्स्पर्टच..
एक मत डॉक्टरच..
एक न्यूमरोलॉजिस्टच..
एक टॅरो रीडरच..

एक मत नटीच..
एक मत पोलिसांच..
एक मत मंत्र्याच..
एक मत साधूच..
एक मत ज्योतिषाच..
एक सोशल अ‍ॅक्टिविस्टच..
एक बिझनेस टायकूनच..

आणि सगळ्यात वजनदार मत..
ते राखी सावंतच..!!
एक मत सगळ्यांच..
एकमत न कुणाच..!!

दिवसभर धिंगाणा..
टी आर पी गगनाला.......


जोडयाने मारल पाहिजे सगळ्या हरामखोरांना..
चार शिव्या हासडतो..
जोराने आपटतो, आदळतो..
जे काही हातात असेल ते..फाईल..रिमोट..ग्लास..
अन निमूटपणे शेवटी गिळून राग..
आपल्याच पोटात आग आग...

माहित्ये कोणीही निवडून आला तरीही..
इथे सगळ जैसे थे..
डोक्यावर नाचणारे वाढता वाढे..
जे काही हातात असेल ते.. हो करतो.. हो होइल..
अन डोळसपणे कर्मवादाकडून कर्मकांडाँकड़े..
हाताच्या रेषावर मन भिरभिरते वेडे वाकडे..

हे सगळ कुणामुळे..
टाळता आली असती का ती पहिली लाच..
पहिल्यांदा रस्त्यावर थुनकताना दाटलेली लाज..
कुटुम्बनियोजनवाल्याँचही ऐकल असत तर बर होत..
झोपड़पटटीयांसारखी फोफावल्ये जबाबदारयांची रास..

हे सगळ कुणामुळे..
मीच उभा राहिलो असतो अजून दोन दिवस रांगेत..
चपराशी, सेक्रेटरींची मखलाशी करायलाच हवी होती ?
वर्षभर जिथे तिथे मतांच्या पिंका टाकत राहिलो मजेत..
मतदानाची सुट्टी मात्र लोळायलाच का हवी होती ?


तू अफाट..
मी अफाट..
आपली भेट ही..
व्हावी अफाट.......

तुझ्या शब्दांचे..
दिवे पेटव..
सापडू दे लय..
लाटा सावर,
तार्‍याना गुंफून..
नक्षत्रे दाखव..
चंद्रावर ओढ़..
ढगांची चादर,
थोडा गडद..
एकांत रंगव..
फ़क्त तू मी..
बाकी धूसर.........

तू अफाट..
मी अफाट..
आपली भेट ही..
व्हावी अफाट.......


काळोख्या रात्री एका, जेव्हां अंधार बोचू लागला
उजाड़ झालेल्या मातीचा, हुंकार येऊ लागला

उसळणार्‍या लाटा, पाषाण भिंतीवर थडकू लागल्या
बलिदानाच्या ज्वाळा, आकाशाला भिडू लागल्या

आक्रोश, फुटक्या काचा, पोरकी आयुष्ये साचू लागली
रिकामी कूस, आता तिला भरीस जाचू लागली

त्या रात्री, रक्ताळलेल्या डोळयांनी जगाने पाहिलेलं
हे तरूणाईचं स्वप्नं, आशेच्या पहाटे उमललेलं


फार काळ उमलू दिलं नाही.. तर
कळ्यान्चीही सवय मोड़ते फुलण्याची
डोळे कोरडे.. तरी आत रडू याव थोडं
सवय नकोच, संयमी सोसण्याची
कुठेतरी उरी.. जरा ठणकतच रहाव
जाणीव भळभळावी, जिवंत असण्याची
कोंडू नये पिसाट वार्‍याने दारा-खिडक्यांमागे
मजा घेत रहावी, लहरी भिरभिरण्याची
असं कसं.. असं तसं... काही ठरवू नये
भरभरून लिहाव, हौस पुरवावी जगण्याची
तुझ्या प्रेमाच.. फक्त निमित्त सापड़लय
सवाय जुनीच आहे, स्वतःशी बोलण्याची

mid summer night's dream

अजूनही वसंतातल्या अर्ध्या रात्रीची स्वप्ने तुझ्या शोधात वणवण फिरतात
पण मध्यरात्रीचा सूर्य शोधताना त्यांना भेटताहेत, काजवेच काजवे
सांगितलं मी, फुटले असतील तुझ्या सृजनशक्तीला कल्पनांचे धुमारे
पण हिरव्या कुंचल्याला शोधताना त्यांना भेटताहेत, बाभळीच बाभळी
सांगितलं मी, उमलत असेल तुझ्या आरोहीने क्षितिजावर पहाट
पण मनस्वी साधकाला शोधताना त्यांना भेटताहेत, भोंगेच भोंगे
सांगितलं मी,विखुरला असेल दशदिशांत तुझ्या कीर्तीचा सुगंध
पण अवखळ कस्तुरीमृगाला शोधताना त्यांना भेटताहेत, फायेच फाये
सांगितलं मी, घेतली असेल तुझ्या महत्वकांक्षांनी एव्हाना आकाशभरारी
पण झेपावलेले गरूडपंख शोधताना त्यांना भेटताहेत, पारवेच पारवे
सांगितलं मी, फुंकली असशील मैंफिलीत सख्या नव्याने तू जान
पण जाणकार रसिक शोधताना त्यांना भेटताहेत, व्यसनीच व्यसनी
सांगितलं मी, जिंकली असशील एकाच प्रवेशात सगळयांची हृदये 'जादू'ने
पण उदार नटसम्राट शोधताना त्यांना भेटताहेत, याचकच याचक
सांगितलं मी, तू ही शोधत असशीलच तुझ्यासारखीचं अनुश्री
पण कदाचित तुझ्या स्वप्नांनांही वाटेत भेटताहेत, चकवेच चकवे !


पाउसही आलाच होता की परवा...तो ही पहिला
तरी तुझी आठवण आल्यावरच ती सुचली...बेवफा कविता !

मी थांबले होते खूप वेळ...बोचरे थेंब झेलत
तरी तुझी आठवण आल्यावरच त्याने भिजवलन्...बेवफा पाउस !

तू नसताना काय भिजायचं...म्हणून उघडली खरं
तरी तुझी आठवण आल्यावर उडून उलट्लीच...बेवफा छत्री !

उशीरापर्यंत एकट कशाला भटकायचं...म्हणून थांबवली
तरी तुझी आठवण आल्यावर सवयीने निसटलीच...बेवफा बस !

थांबले...भिजले..रमलेही...तुझ्या आठवणीत बस स्टॉपवरच
तरी घरची आठवण होताच निघाले रे...बेवफा मीच !

पाउस.. पाउस.. पाउस

माझ्या मनातला पाउस, अजून काही महिने
या ओसाड मातीत जपायचाय...
कवितेचा बहर, या मृगजळातच, काही काळ
कोमेजू न देता जगवायचाय...

विरहाच्या झळासोबत मी भिरभिरत जाते.....
आणि आठवणींच्या त्या सदाहरित वनांतून घेउन येते

मुसळधार पाउस..
मातीचा गंध..
हिरवा छंद..
कडाडणार्‍या विजा..
भिजण्याची मजा..
बेफाम समुद्र लाटा..
विस्कटलेल्या वाटा..
चिखल.. निसरडं..घसरण
प्रेमात पड़ण..रडण..सावरण

पावसातल्या चिंब भेटी-गाठी..
आणि ओल्या आणा-भाका
धुक्यात पहाटे विरलेल्या..
स्वप्नांच्या अस्पष्ट हाका
नवा पाउस नवं प्रेम..
नवा विरह नवी हूरहूर
पहिल्या पावसानंतरचे..
रुजलेले कवितांचे अंकुर

पाउस.. पाउस.. पाउस
मन भर....
पाउस.. पाउस.. पाउस
मनभर तरी मन भरतच नाही
बरसताना असतो पण उरतच नाही

खूप खूप दिवस राहून मग कशीबशी निघते
थोडासा पाउस माझ्या मनात भरून आणते

पाउस.. पाउस.. पाउस
माझ्या मनातला पाउस, अजून काही महिने
या ओसाड मातीत जपायचाय..
कवितेचा बहर, या मृगजळातच,काही काळ
असाच कोमेजू न देता जगवायचाय..

थोडासा पाउस..
थोडसं मृगजळ..
थोडसं प्रेम..
थोडासा वेळ...
कवितांना बहर...
कवितांचा बहर...
असाच.. कोमेजू न देता ...जगवायचाय
पुढच्या पावसापर्यंत...
त्या सदाहरित, पावसाळी देशात..घरी
कायमचं परतेपर्यंत..

प्रश्न !!

अरे प्रश्न असा पडतो, की तुला काय लिहायचे?

अजून किती वह्यांचे कागद उगाच चुरगाळायचे !

आधी लिहून ठेवलेल्या कविता देऊ, तर शिळ्या वाटतात

तुझ्यावरच लिहायचं ठरवलं, तर गडबडून शब्दच पसार होतात

मनातलं सांगायचं म्हंटलं, तर मला तरी कुठे कळलयं?

तुझ्या माझ्या आठवणी लिहीण्यासारखं तरी काय घड़लय?

उपदेश करायचं ठरवलं, तर माझाच पोरकटपणा आठवतो

तुझ्या माझ्यात न बोललेला, असा विषयचं कुठे उरतो!

प्रेमावर बोलू म्हंटलं, तर तुझेच हळवेपण भळाभळा वाहायचे

कुणी कुणाला समजवायचे, मग कुणी कुणाला सावरायचे?

डोंगर दर्‍यांवर, वार्‍या पावसावर लिहू तर...हसशील

चिडवू..पण कुणावरून? वर भीती की माझ्यावर उलटवशील

'निरोप' घ्यावा म्हंटलं, तर एवढा दूरही जाणार नाहीस

नंतर लिहू म्हणून राखून ठेवावं, तर माझा उरणारही नाहीस!


माझ्या विचारांच्या चक्रीवादळात, हे कागद वाहून जातात
वाटा विरघळू लागतात, माझ्या उष्ण पावलांच्या दाहाने
आकाश फाटायला लागत, कारण मी त्यात मावत नाही
देवही चिंतेत पडतो, जेव्हा मी कल्पना करू लागते
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....

स्वतःच्या गरजांसाठी, भीतींसाठी मला लाज वाटत नाही
ना वाटते भीती मला, अंधार्‍या एकट्या रस्त्यांवरून जाण्याची
मी गडद, काळी, गुळगुळीत, डोहातल्या कातळासारखी गार पण
माहितीच्या जंजाळात सराईतपणे पोहताना, मला ओढ शून्याची
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....

मीच असते सुंदर, मूर्ख, एक शोभिवंत बाहुली, मिरवणारी
कधी हजार गणिते करून, मी शक्यतांना प्रचंड छळणारी
मीच असते काम, क्रोध, मत्सर, वासनांमध्ये गुरफटणारी
कधी हातात आलेल सर्व सोडून मी विरक्त, दूर पळणारी
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....

माझ माणसांवर प्रेम आहेही पण खर तर फक्त स्वतःवर
काळाच्या चौथ्या मितीत गुदमरते आणि निर्वातात करते वावर
कधी चिंता करते विश्वाची तेव्हा मीच असते व्यापून ब्रह्मांड
जणू फक्त मला निर्मिलय ब्रह्मांने, का मीच दिलाय त्याला जन्म !
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....

मी स्त्री आहे, जन्मदात्री आणि जाणवत असण्यातल सामर्थ्यही
पण मीच उसळते आवेशात आव्हानांनी गाजवायला पुरुषार्थही
मीच गोड गुलाबी असते नाजूकही ठिसूळ अर्धी अपूर्णही
पण असते पूर्णही, अतुल्य, अजिंक्य, कठोर आणि एकटी
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....

आता होऊ नये एकाग्र चित्त मी, सगळेच भस्मसात होईल
विखुरले आदि जर, त्या महास्फोटातून नवे विश्व जन्म घेईल
मी उर्जा, बीजांतून निद्रिस्त, अणू रेणूत ध्यानस्थ, सूक्ष्म अन् अनंत
पण जागा होतो अहं, "मी" जेव्हा, होते मूर्त, उरते "अनुश्री" फक्त
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम...

मध्यरात्रीचे पडघम

मध्यरात्रीचे पडघम, मला तुझ्या मिठीत घेउन जातात

कधी उगवणार आहे ही मध्यरात्र? जशी आज स्वप्नात!

मी ही दचकून जागी होइन, पण कोण कुठल्या जगात?

अद्न्याताचे जपलेले, पुजिलेले प्रश्नांचे संचित, उरे देव्हार्‍यात

घुमेल नाद वेडा, स्वतःची हाक ऐकू येई सार्‍या इंद्रीयात

आता कुठला ताबा, आता पंचप्राण न मावती या देहात

देऊ दे कबूली, की याच क्षणाला, सख्या होती हवी तुझी साथ

गाडली एकांताची उर्मी, घातला होता पाय मळलेल्या सप्तपदीत

पण एकटेच होतो रे, त्या सगळ्या क्षणात...मिठीत...सुखात!

आणि एकटेच असतो रे, जेव्हा मध्यरात्रीचे पडघम वाजतात


उसनं दु:ख दुसर्‍याचं, तेवढच तुझ्यासाठीचं रडून


भांडण असतं दुसर्‍याचं, समजूत माझी मीच काढून घेते

समोर प्रतिबिंब दुसर्‍याचं, त्यातचं तुला पाहून घेते

कथानक कुण्या दुसर्‍याचं, आपल्याला उगीच गुंफून घेते

आयुष्याची वळण तीच सरळसोट, फुकट अस्वस्थ वाटून घेते

बाहेरचा गोंगाट परवडतो रे, अलगद स्वतःला हरवून घेते

तोच वेळ आता सरतच नाही, लुटुपुटूच्या खेळात रमवून घेते

नवरा म्हणतो काय सारखी सिरिअल्स् बघते, मी फक्त डोळे मिटून घेते !


त्याच्या इवल्याश्या छातीत
ढगांचे पुंजके पाहिले
आणि आभाळ कोसळण काय असतं हे ही कळलं

आजाच्या कडेवर होता
ह्यातच सगळ उमजलं
त्याला काय झालय हे मी मलाही नाहीच विचारलं

त्याच्या भिजक्या गालांवरुन
माझं अवसान गळालं
उगाच शूरासारखं मग मी स्वतःला नाहीच सावरलं

वॉर्डातल्या मितीत भरून
माझ्या मनात शिरला
तो HIV फिदीफिदी हसला, शिकून मी असं काय मिळवलं?

अजूनही माझ्या मनात,
हा साला कोण 'माणूस' राहातो?
आज पुन्हा एकदा त्याने माझ्यातल्या डॉक्टरला छळलं


आकाशात चांदण्याला नवा बहर
त्याच्या आठवांचा जालीम कहर

झोपेच्या साम्राज्यात बैचैनीचा अंमल
बेसावध जाणिवांना भलती चाहूल

दिवसघाईत संथ शून्यात वावर
विचारांच्या थैमानात गाण्याची सर

घड़याळयाच्या काट्यांना समेवर दाद
गेल्या वेळाची कुणी ऐकावी फिर्याद

अंतरात चहूकडून रोखलेली नजर
वेंधळेपणाला झाली बहाण्याची भर

कुणा न जुमानण्याइतका स्वप्नांना माज
रेखीव चौकटीना मोडून केले कोलाज

हाय! गुलाबी थंडीत चढला प्रेमज्वर
डॉक्टरच्या दुखण्यावर औषधेच बेअसर !!

Friday, June 25, 2010


thanks to iyengar bakery,

my cousin sumu's bday cake, reads happy b'day "sumo" !

And while we r planning to convince him that,
Its a new nick name..

i wish i had improvised my tamil vocab..

all that i could yell at the bakery chap, was "yedchap" !!!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...