दोन प्रकारची माणसं शांत झोपतात. एक ज्यांना स्वप्नच पडत नाहीत अन एक ज्यांची स्वप्नं पूर्ण होतात. माझ्यासारखे काही अर्धवट झोपेत, उठ्ल्या क्षणाला रागात जागे होत, स्वप्नांची भुतं मानगुटीवर नेतात. कधी वाटतं स्वप्नांना आयुष्य आहे. कधी वाटतं आयुष्य हेच स्वप्न आहे! जाग यावी,निसटून जावं.

Monday, July 19, 2010

on the edge...

Watching a Nolan movie is breathtaking...his screenplays and cinematography are so brilliant..but the reason i love him most.. his timelines..they are so chaotic, u cannot afford to be distracted...he has you on the edge..

but inception is special...i love its relative complexity...inception is not complex but at least its pacey...it doesn't insult your intelligence..may be just that i have seen too many mediocre movies..be it relativity or watever...it seems really really good...

dreams are such wonderful things..i am a vivid dreamer..but i dream on only 2 levels max...and nolan with his 3 levels and limbo! is just beyond my dreams...

inception...reunited me with my thought..that answer to the ultimate questions are perhaps ,on the edge of reality and dreams...just we need to go deeper..

i mean Big bang seems like a conscious explosion..amneable to even some weak force like gravity..so organised..

but amid my subconscious chaos, dreams and relativity, "I" which is comfortable with the idea of bursting and expanding into nonexistance, without being governed by gravity or electromagnetic or any force, without any truth absolute or relative to hold on to....there is something in the reality that i live in, that holds me to it and together..

and as lovely as it would be to wake up in some parallel reality after death...
i just hope, that this whole ideation is not anyone else's Inception...
or even worse..i hope its not my defense to continue living without seeking escape..

p.s. i was so preoccupied with this..for past week i ve been dreaming on 3 levels..
its fun..give it a try..how ? inception..ideas are indeed most infectious :)

Saturday, July 17, 2010

What your mom didn't tell you..

If i dont know something..i take a guess..
It actually works..atleast in muhs exams..
But saving lives is no guess work and so isnt apple kheer !

I love the adjective of the appendix very much..
You know what that is, vestigial !
You know what else is, vestigial ?
My kitchen..

So surfing on the wave of nostalgia..
Of times.. not so vestigial , for our kitchen..
Remembering mom cooking my favs.. I..
I...
Well.. Who needs vestigial details..
Lets just say,
Apple plus milk does not lead to apple kheer !

Which way? I sure know 1 now !

Sunday, July 11, 2010

Death and love..
two over familiar entities..
easiest to accept..

Yet the inevitability strikes us..
only when it happens !

Wednesday, July 7, 2010

I hate love stories… seriously?

The thing I love most about being myself, is that there are no rules!

And that hasn’t deterred me from making resolutions every now and then...

One of my all time favorite resolutions is to limit the number of movies that I see…

Well…year after year, while I was adding indices to my soda water glasses…clearly (!!) that hasn’t worked out…

In fact, Dhule, where I idled away my undergrad life, is the place to be if u are a movie buff or foodie!

I mean 35 bucks for balcony! Too much :)

Seriously ...we were so addicted, had I ever taken roll call in the theatre instead, on Fridays… oh I should have!

However, spontaneity can take u down in the dumps at times…

I had yet another slumpy dumpy movie experience last Friday!

Last 1& ½ yrs have been soo catastrophic on the movies and critique front…I don’t know whats happened to me!

I am not the kinda person who ll label something trash just because Its understandable…and be deluded by some random strokes posing as abstraction!

I am a believer..very much starry-eyed..life is as much a fairy tale to me as to every romantic..

Still I have been a gloomy gus about love and relationships lately !

Has growing up messed up my head in the clouds? May be its just cynicism escalating …

nah …I do empathize with those who do believe…love, god…whatever…and its enough for me,

to be able to enjoy the artwork inspired by beliefs…

so after due consideration to recent accusations that I have become so cynical that I hate love stories…

I m happy to conclude that…

I happen to have weird taste in movies (everything rather :)

I miss the company of my gang! Without hooting, whistling, laughter waves, even the bestest of movies seem dull…

And it is not because I hate love stories…..but I hate love stories is really slumpy…

Well something out of everything won’t turn out to be that brilliant as u hoped… but I believe in trying…

Yay….see….i do believe in something :)


Friday, July 2, 2010

झाकोळ

वह्या भरत जातात

एकलेपण सरत नाही

दोर जळाले तरी

पीळ सुटत नाही...

wristcutters

Why can’t it bleed?
Its my heart..
I know I said ‘would
Love to die..

Why can’t I sleep?
A dream awaits..
I know I said ‘wouldn’t
Believe a lie..

I lied to you honey
And loved to live..
Believed dreams instead
Slashed & bled..

So you were with a bleeder
White lies, all along..
Remember my Angelic glow?
Anemia, you know!

His eyes..


Kiss me, I m just a ghost..
He told me not to die..
Just a confession thats all..
The one he couldnt hide..

He abandoned me forever..
Saw you nor the mirror..
Yet last one to leave was I..
The one he couldnt hide..

Yes, you know me dear..
Ours shall be ever after..
Haunt you too, dont they ?
Kiss , I ll make them lie..

खपल्या


खपतील रे खपतील..

ह्या ही खपतील..

आजवर नाही खपल्या ?

कविताच ना ह्या !

डोळ्यातल पाणी आवर..

आल तरच हं..

तसा कोडगा आहेस..

तरी कवी आहेस..

पण कोडगा आहेस..

लिहितोस झक्कास पण !



सुंदर दिसतिल दिसामासाने..

लडिवाळ आरोप प्रत्यारोप..

संधी समास समारोप..

सध्या ओले आहेत..

नाव लिहिलच नव्हतं..

जाहीर सगळ मोघमच..

बिन्धास्त मात्रेत बसव..

पेन्सिलनेच लिहितोस ना..

कसले डँबिस आहोत !

तू.. मी.... शब्द !



मी ही वाचेन..

अगदी कसं साळसूदपणे..

आणि हसेनही गालात..

जशी पहिल्या वेळेस..

आठवेल बरच काही..

उगाच बर का !

गेले द्यायचे राहूनी..

असही वाटेल कदाचित..

माझ्यकडून एक 'पण'..

अर्थात निनावि सप्रेम..



असेच पडलो ना ?

लिहिता लिहिता प्रेमात..

आणि पडता पडता..

पुन्हा लिहू लागलो..

सौदा फायदेमंद रहा !

वसंत तर वसंत..

शिशिर सुद्धा बहरला..

अशक्य कोटी 'पण'..

नाही जमत एखादा..



मला माहित्येय...शेवटी..

'अनुश्री' हे अवघड यमक आहे !

रात्र चढते तुला..

रात्र चढते तुला..

रात्र चढते मला..

म्हणून ठरवल भेटायचं नाही..

भेटलो तर बोलायचं नाही..

बोललो तर ऐकायचं नाही..

ऐकल तर जपायचं नाही..

जपल तर आठवायचं नाही..

आठवल तर गलबलायचं नाही..

गलबलल तर दाखवायचं नाही..

दिसल तर लपवायचं नाही..



कारण तसही..

कुणाला ते कळायचं नाही..

कळल तर झेपायचं नाही..

झेपल तर पटायचं नाही..

पटल तर पचायचं नाही..

पचल तर आवडायचं नाही..

आवडल तर लिहायचं नाही..

लिहिल तर छापायचं नाही..

छापल तर.... छापल !!!



व्वा !! अजून एक रोमिओ ज्यूलिएट

अगदी वेगळे पण तितकेच इडियट

Darling, we are so different !

झक्कत म्हणाली होतीस But !



रात्र चढते तुला..

रात्र चढते मला..

आणि असेच, शंभर नवे शेक्सपिअर, रोज उगवतात..

अन मावळतात, मुळा मुठेच्या काठी, मराठी सारस्वतात.

काय करणार ?

रात्र सार्‍यांनाच चढते..

रात्र सार्‍यांनाच नडते !

पाउस पडतच राहतो.......

लोकं आपल्या मैत्रिणीला काय काय नौंसेन्स भेटी देतात
तू मात्र मला आवडतोस... तू मला कविता पाठवतोस
माझ कवितांवर प्रेम आहेच, भेट दिलेली आणखीनच भावते
तुझी ही स्पेशल ट्रीटमेंट.. मोरपीस फिरवल्यागत सुखावते
आणि मृदगंध कसा विखुरतो, पहिल्या पावसाला दाद देण्यासाठी
तशी एक कविता मी उत्तरादाखल पाठवते.. फक्त तुझ्यासाठी
मग तुलाही भरत येतं आणि कवितांचा पाउस पडतच राहातो
दिवसभर मनात आपल्या मैत्रीचा सुगंध दरवळत राहातो...

पाउस पडतच राहतो.......
असच काहीसं होत असणार रे आभाळ आणि मातीच्या मैत्रीतही......

प्रेमात असं का होतं ?


प्रेमात असं का होतं ?
एकाएकी जाणीव होते की त्याच्याशिवायही जगू शकते
त्याच्याशिवाय भर चांदण्यात गाढ झोप येऊ लागते
त्याच्या आठवणीने येणारा शहारा उमटेनासा होतो
आता ती त्याची मिठी नसते, तो फक्त वाराच असतो

त्याच्या नावाची हाक मारली तरी दचकेनाशी होते
त्याच्यावरून चिडवलं तरी, आता ती लाजेनाशी होते
फोनची वाट बघत नाही, वर स्वतःचा एंगेज असतो
त्याला! reply करायला तिच्याकडे balance नसतो

तो पिक्चरला बोलावतो तेव्हां मैत्रिणीशी गाठभेट असते
अचानक घरी जायचं असतं अन त्याची बस लेट असते
मुद्दाम त्याच्या ऑफिस वरून ऑटोही न्यायची नसते
तो काल काय करत होता याची नोंदही घ्यायची नसते

प्रेमात असं का होतं ?
ते आकर्षण कुठं विरतं ?

कुठे गेले ते मंतरलेले दिवस अन् धुंद रात्री
ती हुरहुर, ती जवळीक, ती लुटुपुटुची मैत्री
त्या हळव्या गोष्टी फक्त फक्त त्यालाच सांगण
त्याच्या तिच्या स्वप्नांत दिवस दिवस रमण

खूप भूक लागली असून अर्धा अर्धा वडापाव खाण
महिनों महिने लक्षात ठेवून त्याला आवडलेलं घड्याळ देण
त्याच्या क्रिकेटच्या वायफळ गप्पा तास न् तास ऐकून घेण
त्याला चिडून मनवून हट्टाने शौपिंगला घेउन जाण

प्रेमात असं का होतं ?
ते आकर्षण कुठं विरतं ?

त्याच्या बहिणीचा वाढदिवससुद्धा व्यवस्थित लक्षात होता
त्याच्या आवडत्या रंगाच्या ड्रएसेसच ढीग झाला होता
त्याच्या बरोबर घेतला तेव्हां हा teddy क्यूट वाटला होता
त्याच्या सोबत फिरताना कितीदा भयानक उशीर झाला होता

त्याच्या पत्रांचा ग्रीटिंग्सचा खच तिच्या गादीखाली होता
तिच्या पुस्तकाच्या मधल्या पानांत त्याचा 'तो' फोटो होता
त्यानं दिलेलं पहिलं रोझ इतके दिवस खालच्या खणात होतं
आणि कधीतरी आईबाबांना धीर करून सांगायचही मनात होतं

पण प्रेमात असं का होतं ?
ते आकर्षण कुठं विरतं ?

त्यानं सॉरी म्हटलं तरी तिने किती सहज फ़ोन ठेवला
छान तयार होउन, संध्याकाळी, चहा-पोह्यांचा ट्रे धरला.

असाच जोराचा वारा यावा


असाच जोराचा वारा यावा
माझ्या कवितांचा पाउस पडावा
सगळा आसमंत मुक्तछंद व्हावा
असाच जोराचा वारा यावा

असाच जोराचा वारा यावा
पानांच्या सळसळाटात माझेच गाणे
फांद्याना झुलाया नवे बहाणे
असाच जोराचा वारा यावा

असाच जोराचा वारा यावा
वेळूच्या बनात माझ्या सुरांचे अलगुज
कापूस म्हातार्‍या आल्या कराया कौतुक
असाच जोराचा वारा यावा

असाच जोराचा वारा यावा
भरावे वावटळीत माझ्या डोक्यातले खूळ
दिशांत विखुरली वेड्या कल्पनांची धूळ
असाच जोराचा वारा यावा

असाच जोराचा वारा यावा
क्षितिजात माझे रंग उधळावे
थेंबांनी त्याचे इंद्रधनु फुलवावे
असाच जोराचा वारा यावा

असाच जोराचा वारा यावा
माझ्या चित्रांनी जणू धरावा फेर
मनाला त्याचे 'मी' पण अनावर
असाच जोराचा वारा यावा

सांजवेळ


सूर्य अजून बुडालेला नाही..
ढगांच्या मागे थोड़ी प्रकाशाची तिरीप आहे.
पल्याड दिवस झालेला नाही..
अल्याड दिवेलागणी, इथे रात्र समीप आहे.

वारा घोंगावतो माझ्या ग्लासात..
मला त्याचीच थोड़ी पिसाट झिंग चढ़ते.
तसच कुणीतरी घोंगावत मनात..
आठवणीची दाटी, आभाळही कातर भासते.

घरात दिवा लावलेला नाही..
काही काळ सावल्यांशी मला खेळत राहायचय.
चंद्र अजून उगवलेला नाही..
वरच्या कुणालातरीही असच काहीतरी करायचय.

कुठलतरी काम आठवत अखेर..
आणि मी उठते, आत जाऊन दिवा लावते.
ढगही पांगतात, चंद्र दिसतो..
आणि ती हळवी, कातर सांजवेळ, तेव्हा सरते.

पळत राहायच..
एकेक काम करत..
वाहात राहायच..
काळा बरोबर..
ढगां बरोबर..
वार्‍या बरोबर..
पळत राहायच !
कामाच्याच मागे..
दिवस सरतात !
सांजवेळाही...
आणि रात्री... ?
जाऊ दे !
डोळे मिटले वा नाही
सकाळ तर होतेच ना....

एकमत


एक मत चॅनलच..
एक मत अ‍ॅकरच..
एक मत पॅनलच..
एक मत रिपोर्टरच..
एक मत एक्स्पर्टच..
एक मत डॉक्टरच..
एक न्यूमरोलॉजिस्टच..
एक टॅरो रीडरच..

एक मत नटीच..
एक मत पोलिसांच..
एक मत मंत्र्याच..
एक मत साधूच..
एक मत ज्योतिषाच..
एक सोशल अ‍ॅक्टिविस्टच..
एक बिझनेस टायकूनच..

आणि सगळ्यात वजनदार मत..
ते राखी सावंतच..!!
एक मत सगळ्यांच..
एकमत न कुणाच..!!

दिवसभर धिंगाणा..
टी आर पी गगनाला.......

vote!


जोडयाने मारल पाहिजे सगळ्या हरामखोरांना..
चार शिव्या हासडतो..
जोराने आपटतो, आदळतो..
जे काही हातात असेल ते..फाईल..रिमोट..ग्लास..
अन निमूटपणे शेवटी गिळून राग..
आपल्याच पोटात आग आग...

माहित्ये कोणीही निवडून आला तरीही..
इथे सगळ जैसे थे..
डोक्यावर नाचणारे वाढता वाढे..
जे काही हातात असेल ते.. हो करतो.. हो होइल..
अन डोळसपणे कर्मवादाकडून कर्मकांडाँकड़े..
हाताच्या रेषावर मन भिरभिरते वेडे वाकडे..

हे सगळ कुणामुळे..
टाळता आली असती का ती पहिली लाच..
पहिल्यांदा रस्त्यावर थुनकताना दाटलेली लाज..
कुटुम्बनियोजनवाल्याँचही ऐकल असत तर बर होत..
झोपड़पटटीयांसारखी फोफावल्ये जबाबदारयांची रास..

हे सगळ कुणामुळे..
मीच उभा राहिलो असतो अजून दोन दिवस रांगेत..
चपराशी, सेक्रेटरींची मखलाशी करायलाच हवी होती ?
वर्षभर जिथे तिथे मतांच्या पिंका टाकत राहिलो मजेत..
मतदानाची सुट्टी मात्र लोळायलाच का हवी होती ?

date

तू अफाट..
मी अफाट..
आपली भेट ही..
व्हावी अफाट.......

तुझ्या शब्दांचे..
दिवे पेटव..
काळोखाच्या..
किनार्‍यावर,
चांदण्याला..
सापडू दे लय..
आवेगाच्या..
लाटा सावर,
तार्‍याना गुंफून..
नक्षत्रे दाखव..
चंद्रावर ओढ़..
ढगांची चादर,
थोडा गडद..
एकांत रंगव..
फ़क्त तू मी..
बाकी धूसर.........

तू अफाट..
मी अफाट..
आपली भेट ही..
व्हावी अफाट.......

तरूणाई


काळोख्या रात्री एका, जेव्हां अंधार बोचू लागला
उजाड़ झालेल्या मातीचा, हुंकार येऊ लागला

उसळणार्‍या लाटा, पाषाण भिंतीवर थडकू लागल्या
बलिदानाच्या ज्वाळा, आकाशाला भिडू लागल्या

आक्रोश, फुटक्या काचा, पोरकी आयुष्ये साचू लागली
रिकामी कूस, आता तिला भरीस जाचू लागली

त्या रात्री, रक्ताळलेल्या डोळयांनी जगाने पाहिलेलं
हे तरूणाईचं स्वप्नं, आशेच्या पहाटे उमललेलं

सवय


फार काळ उमलू दिलं नाही.. तर
कळ्यान्चीही सवय मोड़ते फुलण्याची
डोळे कोरडे.. तरी आत रडू याव थोडं
सवय नकोच, संयमी सोसण्याची
कुठेतरी उरी.. जरा ठणकतच रहाव
जाणीव भळभळावी, जिवंत असण्याची
कोंडू नये पिसाट वार्‍याने दारा-खिडक्यांमागे
मजा घेत रहावी, लहरी भिरभिरण्याची
असं कसं.. असं तसं... काही ठरवू नये
भरभरून लिहाव, हौस पुरवावी जगण्याची
तुझ्या प्रेमाच.. फक्त निमित्त सापड़लय
सवाय जुनीच आहे, स्वतःशी बोलण्याची

mid summer night's dream


अजूनही वसंतातल्या अर्ध्या रात्रीची स्वप्ने तुझ्या शोधात वणवण फिरतात
पण मध्यरात्रीचा सूर्य शोधताना त्यांना भेटताहेत, काजवेच काजवे
सांगितलं मी, फुटले असतील तुझ्या सृजनशक्तीला कल्पनांचे धुमारे
पण हिरव्या कुंचल्याला शोधताना त्यांना भेटताहेत, बाभळीच बाभळी
सांगितलं मी, उमलत असेल तुझ्या आरोहीने क्षितिजावर पहाट
पण मनस्वी साधकाला शोधताना त्यांना भेटताहेत, भोंगेच भोंगे
सांगितलं मी,विखुरला असेल दशदिशांत तुझ्या कीर्तीचा सुगंध
पण अवखळ कस्तुरीमृगाला शोधताना त्यांना भेटताहेत, फायेच फाये
सांगितलं मी, घेतली असेल तुझ्या महत्वकांक्षांनी एव्हाना आकाशभरारी
पण झेपावलेले गरूडपंख शोधताना त्यांना भेटताहेत, पारवेच पारवे
सांगितलं मी, फुंकली असशील मैंफिलीत सख्या नव्याने तू जान
पण जाणकार रसिक शोधताना त्यांना भेटताहेत, व्यसनीच व्यसनी
सांगितलं मी, जिंकली असशील एकाच प्रवेशात सगळयांची हृदये 'जादू'ने
पण उदार नटसम्राट शोधताना त्यांना भेटताहेत, याचकच याचक
सांगितलं मी, तू ही शोधत असशीलच तुझ्यासारखीचं अनुश्री
पण कदाचित तुझ्या स्वप्नांनांही वाटेत भेटताहेत, चकवेच चकवे !

बेवफा


पाउसही आलाच होता की परवा...तो ही पहिला
तरी तुझी आठवण आल्यावरच ती सुचली...बेवफा कविता !

मी थांबले होते खूप वेळ...बोचरे थेंब झेलत
तरी तुझी आठवण आल्यावरच त्याने भिजवलन्...बेवफा पाउस !

तू नसताना काय भिजायचं...म्हणून उघडली खरं
तरी तुझी आठवण आल्यावर उडून उलट्लीच...बेवफा छत्री !

उशीरापर्यंत एकट कशाला भटकायचं...म्हणून थांबवली
तरी तुझी आठवण आल्यावर सवयीने निसटलीच...बेवफा बस !

थांबले...भिजले..रमलेही...तुझ्या आठवणीत बस स्टॉपवरच
तरी घरची आठवण होताच निघाले रे...बेवफा मीच !

पाउस.. पाउस.. पाउस


माझ्या मनातला पाउस, अजून काही महिने
या ओसाड मातीत जपायचाय...
कवितेचा बहर, या मृगजळातच, काही काळ
कोमेजू न देता जगवायचाय...

विरहाच्या झळासोबत मी भिरभिरत जाते.....
आणि आठवणींच्या त्या सदाहरित वनांतून घेउन येते
पाउस.....

पाउस.....
मुसळधार पाउस..
वादळवारं..नासधूस
मातीचा गंध..
हिरवा छंद..
कडाडणार्‍या विजा..
भिजण्याची मजा..
बेफाम समुद्र लाटा..
विस्कटलेल्या वाटा..
चिखल.. निसरडं..घसरण
प्रेमात पड़ण..रडण..सावरण

पावसातल्या चिंब भेटी-गाठी..
आणि ओल्या आणा-भाका
धुक्यात पहाटे विरलेल्या..
स्वप्नांच्या अस्पष्ट हाका
नवा पाउस नवं प्रेम..
नवा विरह नवी हूरहूर
पहिल्या पावसानंतरचे..
रुजलेले कवितांचे अंकुर

पाउस.. पाउस.. पाउस
दिवसभर....
रात्रभर....
आभाळभर....
डोळाभर....
कविताभर....
मन भर....
पाउस.. पाउस.. पाउस
मनभर तरी मन भरतच नाही
बरसताना असतो पण उरतच नाही

खूप खूप दिवस राहून मग कशीबशी निघते
थोडासा पाउस माझ्या मनात भरून आणते

पाउस.. पाउस.. पाउस
माझ्या मनातला पाउस, अजून काही महिने
या ओसाड मातीत जपायचाय..
कवितेचा बहर, या मृगजळातच,काही काळ
असाच कोमेजू न देता जगवायचाय..

थोडासा पाउस..
थोडसं मृगजळ..
थोडसं प्रेम..
थोडासा वेळ...
कवितांना बहर...
कवितांचा बहर...
असाच.. कोमेजू न देता ...जगवायचाय
पुढच्या पावसापर्यंत...
त्या सदाहरित, पावसाळी देशात..घरी
कायमचं परतेपर्यंत..

प्रश्न !!

अरे प्रश्न असा पडतो, की तुला काय लिहायचे?

अजून किती वह्यांचे कागद उगाच चुरगाळायचे !

आधी लिहून ठेवलेल्या कविता देऊ, तर शिळ्या वाटतात

तुझ्यावरच लिहायचं ठरवलं, तर गडबडून शब्दच पसार होतात

मनातलं सांगायचं म्हंटलं, तर मला तरी कुठे कळलयं?

तुझ्या माझ्या आठवणी लिहीण्यासारखं तरी काय घड़लय?

उपदेश करायचं ठरवलं, तर माझाच पोरकटपणा आठवतो

तुझ्या माझ्यात न बोललेला, असा विषयचं कुठे उरतो!

प्रेमावर बोलू म्हंटलं, तर तुझेच हळवेपण भळाभळा वाहायचे

कुणी कुणाला समजवायचे, मग कुणी कुणाला सावरायचे?

डोंगर दर्‍यांवर, वार्‍या पावसावर लिहू तर...हसशील

चिडवू..पण कुणावरून? वर भीती की माझ्यावर उलटवशील

'निरोप' घ्यावा म्हंटलं, तर एवढा दूरही जाणार नाहीस

नंतर लिहू म्हणून राखून ठेवावं, तर माझा उरणारही नाहीस!

अहं

माझ्या विचारांच्या चक्रीवादळात, हे कागद वाहून जातात
वाटा विरघळू लागतात, माझ्या उष्ण पावलांच्या दाहाने
आकाश फाटायला लागत, कारण मी त्यात मावत नाही
देवही चिंतेत पडतो, जेव्हा मी कल्पना करू लागते
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....

स्वतःच्या गरजांसाठी, भीतींसाठी मला लाज वाटत नाही
ना वाटते भीती मला, अंधार्‍या एकट्या रस्त्यांवरून जाण्याची
मी गडद, काळी, गुळगुळीत, डोहातल्या कातळासारखी गार पण
माहितीच्या जंजाळात सराईतपणे पोहताना, मला ओढ शून्याची
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....

मीच असते सुंदर, मूर्ख, एक शोभिवंत बाहुली, मिरवणारी
कधी हजार गणिते करून, मी शक्यतांना प्रचंड छळणारी
मीच असते काम, क्रोध, मत्सर, वासनांमध्ये गुरफटणारी
कधी हातात आलेल सर्व सोडून मी विरक्त, दूर पळणारी
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....

माझ माणसांवर प्रेम आहेही पण खर तर फक्त स्वतःवर
काळाच्या चौथ्या मितीत गुदमरते आणि निर्वातात करते वावर
कधी चिंता करते विश्वाची तेव्हा मीच असते व्यापून ब्रह्मांड
जणू फक्त मला निर्मिलय ब्रह्मांने, का मीच दिलाय त्याला जन्म !
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....

मी स्त्री आहे, जन्मदात्री आणि जाणवत असण्यातल सामर्थ्यही
पण मीच उसळते आवेशात आव्हानांनी गाजवायला पुरुषार्थही
मीच गोड गुलाबी असते नाजूकही ठिसूळ अर्धी अपूर्णही
पण असते पूर्णही, अतुल्य, अजिंक्य, कठोर आणि एकटी
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....

आता होऊ नये एकाग्र चित्त मी, सगळेच भस्मसात होईल
विखुरले आदि जर, त्या महास्फोटातून नवे विश्व जन्म घेईल
मी उर्जा, बीजांतून निद्रिस्त, अणू रेणूत ध्यानस्थ, सूक्ष्म अन् अनंत
पण जागा होतो अहं, "मी" जेव्हा, होते मूर्त, उरते "अनुश्री" फक्त
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम...

मध्यरात्रीचे पडघम

मध्यरात्रीचे पडघम, मला तुझ्या मिठीत घेउन जातात

कधी उगवणार आहे ही मध्यरात्र? जशी आज स्वप्नात!

मी ही दचकून जागी होइन, पण कोण कुठल्या जगात?

अद्न्याताचे जपलेले, पुजिलेले प्रश्नांचे संचित, उरे देव्हार्‍यात

घुमेल नाद वेडा, स्वतःची हाक ऐकू येई सार्‍या इंद्रीयात

आता कुठला ताबा, आता पंचप्राण न मावती या देहात

देऊ दे कबूली, की याच क्षणाला, सख्या होती हवी तुझी साथ

गाडली एकांताची उर्मी, घातला होता पाय मळलेल्या सप्तपदीत

पण एकटेच होतो रे, त्या सगळ्या क्षणात...मिठीत...सुखात!

आणि एकटेच असतो रे, जेव्हा मध्यरात्रीचे पडघम वाजतात

सिरिअल्स्

उसनं दु:ख दुसर्‍याचं, तेवढच तुझ्यासाठीचं रडून

घेते


भांडण असतं दुसर्‍याचं, समजूत माझी मीच काढून घेते

समोर प्रतिबिंब दुसर्‍याचं, त्यातचं तुला पाहून घेते

कथानक कुण्या दुसर्‍याचं, आपल्याला उगीच गुंफून घेते

आयुष्याची वळण तीच सरळसोट, फुकट अस्वस्थ वाटून घेते

बाहेरचा गोंगाट परवडतो रे, अलगद स्वतःला हरवून घेते

तोच वेळ आता सरतच नाही, लुटुपुटूच्या खेळात रमवून घेते

नवरा म्हणतो काय सारखी सिरिअल्स् बघते, मी फक्त डोळे मिटून घेते !

CXR



त्याच्या इवल्याश्या छातीत
ढगांचे पुंजके पाहिले
आणि आभाळ कोसळण काय असतं हे ही कळलं

आजाच्या कडेवर होता
ह्यातच सगळ उमजलं
त्याला काय झालय हे मी मलाही नाहीच विचारलं

त्याच्या भिजक्या गालांवरुन
माझं अवसान गळालं
उगाच शूरासारखं मग मी स्वतःला नाहीच सावरलं

वॉर्डातल्या मितीत भरून
माझ्या मनात शिरला
तो HIV फिदीफिदी हसला, शिकून मी असं काय मिळवलं?

अजूनही माझ्या मनात,
हा साला कोण 'माणूस' राहातो?
आज पुन्हा एकदा त्याने माझ्यातल्या डॉक्टरला छळलं

Rx


आकाशात चांदण्याला नवा बहर
त्याच्या आठवांचा जालीम कहर

झोपेच्या साम्राज्यात बैचैनीचा अंमल
बेसावध जाणिवांना भलती चाहूल

दिवसघाईत संथ शून्यात वावर
विचारांच्या थैमानात गाण्याची सर

घड़याळयाच्या काट्यांना समेवर दाद
गेल्या वेळाची कुणी ऐकावी फिर्याद

अंतरात चहूकडून रोखलेली नजर
वेंधळेपणाला झाली बहाण्याची भर

कुणा न जुमानण्याइतका स्वप्नांना माज
रेखीव चौकटीना मोडून केले कोलाज

हाय! गुलाबी थंडीत चढला प्रेमज्वर
डॉक्टरच्या दुखण्यावर औषधेच बेअसर !!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...