दोन प्रकारची माणसं शांत झोपतात. एक ज्यांना स्वप्नच पडत नाहीत अन एक ज्यांची स्वप्नं पूर्ण होतात. माझ्यासारखे काही अर्धवट झोपेत, उठ्ल्या क्षणाला रागात जागे होत, स्वप्नांची भुतं मानगुटीवर नेतात. कधी वाटतं स्वप्नांना आयुष्य आहे. कधी वाटतं आयुष्य हेच स्वप्न आहे! जाग यावी,निसटून जावं.

Monday, September 27, 2010

थांग..



काल इतक्या हलकेच तू मिठीत घेतलस,

काचेचा तो हळवा कोपरा,

जीवापाड जपण्यासारखं असं सगळं आणि तितक्याचं अलगदपणे त्यांच कोसळणं..

अज्ञाताने मारलेल्या फुंकरीने अस्वस्थ थरथरणार्‍या आगीसारखी,

पण काहीशी आजच्या धसमुसळ्या पावसासारखी, मुसमुसत राहिले..

आधी 'तो' आठवला आणि त्याला इतक्याच आश्वासकपणे कुशीत घेतल्याची आठवण..मग काही कारणं..

बाकीचे बेवारशी हुंदके होते..आणि मोडण्याच्या शंकेने भेदरलेली स्वप्नं..

तू सगळ्यावर हात फिरवत राहिलास, शांतपणे थोपटत..

शेवटी तुझ्या या समंजसपणानेच भरून आलं.. किती वेळ असा ओलीस होतास कोण जाणे?

ती अनाहूत अशी थंड लहर येईस्तोवर कदाचित..

एका विलक्षण शांततेत लपेटून गेली...

तुझ्या नकळत तुझ्यासाठी नसलेल्या, मी उमटवलेल्या या ओरखड्यांनाही, आपलेच म्हणून जपशील ना?..

तुझ्याकडे बघेस्तोवर ओठांची अस्वस्थ हालचाल तेवढी उरली....

पण तुझ्या चेहर्‍यावर प्रश्नांचा मागमूसही नव्हता..

तुलाही तिची आठवण येते का रे?

आणि असहाय्यपणे हसूच आलं !

तूही उगाच बेफिकीर हसलास..

आणि त्या क्षणावर सुखाचा तवंग पसरला..

त्याला सहज नजरेआड करत, अनिश्चिततेत झोकून देत,

एकमेकांत गुरफटत, अंधार आणि तू, मी, लुप्त झालो...

Friday, September 24, 2010

इथे..



मोठ्या उत्साहात मुशाफिरीला निघालो खरं,
पण ह्या सार्‍याशी,
आधी कधीची तरी, खूप मुश्किलीने, सोईने नव्हे,
पुसून टाकलेली ओळख आहे,
विसरलेच होते.

परिचित आहेत सगळी वळणं,
खाचखळगे, चकवे आणि
पुन्हा सारं 'अहं' पाशी येऊन कोलमडणं..

इथल्या संदिग्ध धुक्यात मौनाच्या,
पावलोपावलीच्या कातळांवरच्या
ओरखड्यांच्या, आडोशाला जपून ठेवल्यात
तू, मी, आपापल्या आठवणी,
विसरलेच होते.

आणि आता हे नवे शब्दभ्रम
जुन्याचं समेवर भेटत असताना,
जिव्हाळ्याचा एक क्षण तरी सोसेल की नाही,
हेही विसरलेच होते.

पुन्हा त्याच असोशीने जगण्याला सामोरं जायचं असं ठरवून,
मैलोन् मैल चांदणं तुडवून जमवलेलं सारं,
कालच्या पावसात वाहून गेलं..

नको आता..
परत कुणाच्याच नजरेत मला 'तो' कोडगेपणा बघायचा नाहीये,
इतकी ओळख झाल्यावर..

आधीच्या पावसाळ्यातली एक कविता आहे..
नंतरच्या कश्यातूनच 'त्या'ला वगळता येईल की नाही,
यावर कालचा पाउस नवे प्रश्न उमटवून गेलाय..
त्यांची निसंदिग्ध उत्तरं तरारून येईस्तोवर, मला थांबलचं पाहिजे..



तुझा आवाज ऐकत राहाते..
किती पावसाळे बरसू लागतात
ह्या कुशीवरून.. त्या कुशीवर..
ह्या रात्रीतून.. त्या रात्रीत..
किती वर्ष ओघळू लागतात
ह्या वाटेतून.. त्या वाटेवर..
आठवणींतून.. आठवणीत

तुझा आवाज ऐकत राहाते..
चित्रच चित्रं मनात साचतात
अचाट स्वप्नं..पाण्यावर स्वार..
तरंगातून गोल गोल वर्तुळ..
त्या होडीला किनारा सापडला?
मजा होती..खूप मजा होती.
डोळे मिटताक्षणी झोप यायची

तुझा आवाज ऐकत राहाते..
दिवस कसे वाहून गेले..सहज
उरल्या अस्पष्ट खाणा..खुणा..
उगाच अस्वस्थ करून जातात
कुठेतरी खोलवर भिजवून गेलेत
दरवेळी वाटत हे थांबूच नये..
आणि थांबाव इथेच असं ही..

तुझा आवाज ऐकत राहाते..
किती प्रहर सरले.. का रात्रच ?
पावसाळा.. का आयुष्यच !
अजून एक, असं समजवायचं
फक्त ! हा आनंद आणि विषादही..
मी असेन असं म्हणाला होतास..
पण सगळचं धूसर..तुझा आवाजही

मला काहीच ऐकू येत नाही..
इथे..

अनय




नक्षत्रांच्या गावातून उतरली होतीस, तू त्याच्या घरात

मेघःश्याम आभाळाची ओढ तुझ्या रक्तातच होती

हे समजलं होतं त्याला अगदी पहिल्यापासून

तुझ्या बाईपणाची जात विजेची, शेजेला घेता न येणारा

ओळखून होता तो आतून, आतून, खोल मनातून

तुझ्या झिळमिळ स्वप्नांच्या मोरपिसांना

त्याने कधी देऊ पाहिले नाहीत आपले डोळे

आणि नाही गढूळ केले कधी तुझ्या देहात हिंदकळणारे

धुंदमदिर निळे तळे

त्याच्या मृण्मय आयुष्यात उमटली होती

अमराचा अळता लावलेली तुझी पावले

घरात तुझ्या असण्याचा अविनाशी गंध होता;

काठोकाठ भरून होता तो नुसत्या तुझ्या

आसपास वावरण्याने;

तुझ्याशी खोलवर कृतज्ञ होता

पाहिल त्यानं तुला उंच बेभान उसळताना;

रात्रीच्या रसज्ञ काळ्या अंधारात मिसळताना;

मधुर विषाचे घोट खुल्या ओठांनी आकंठ घेताना;

पिसावताना, रसावताना,

अस्तित्वाचा कण न् कण

प्रेमाच्या चेहेर्‍यावर उत्कट उधळून देताना.

कळली त्याला तहान तुझ्या तृप्तीला लागलेल्या अतृप्तीची;

दु:खाचं नख लागलेल्या काळजाची तडफड कळली शर्थीची;

कळली कशी असते प्रेमात स्त्री भरतीची आणि सरतीची.

तू हरलीस हे त्याला कळलं, पण निरर्थाच्या वाटेवर

हरवली नाहीस, स्वत्व सांभाळून उरलीस तशीच हेही कळलं

त्यानं पुढे होऊन तुझ्या पापणीवरचा शोक टिपला,

त्या़क्षणी, राधे तुला तुझा पुरुष भेटला.

पुरुष- जो क्षमा करून नाही ऋणी करत;

पाठ फिरवून नाही उणी करत;

घेतो समजून, सावरतो, आवरतो, उराशी धरतो;

आपल्या नसलेल्या स्वप्नांसाठीही

आपल्या काळजाचं घर करतो.

राधे, पुरुष असाही असतो !



- अरुणा ढेरे

Monday, September 13, 2010

भावे ओवाळीन..

आयुष्य किती निरर्थक आहे आणि श्रद्धा किती फसवी,
याची जाणीव सतत मनात ठेवून कोणी सुखात कसा जगू शकेल ?
फार दुबळे असतो रे आपण ..
अगदी माझ्यासारखी माणस पण..
मनस्वीपणे जगून आपण निरर्थकपणावर कशी कड़ी केली , अश्या विभ्रमाच्या कुबड्या घेत जगतात ...
मृत्यू आणि प्रेम झाल्यावरच, खरी अगतिकता कळते ..
आणि तिलाही आपण टाळतोच की ...

कुठलीही श्रद्धा किंवा आशा न ठेवता जगण्याची माजखोरी मला खूप आवडते..
पण मलाही लोकांना श्रद्धापुर्वक पूजा करताना पहायला खूप आवडत...
खूप छान वाटत आणि खूप असूया पण ..
कारण सगळ्या गोष्टींचा कार्य-कारणभाव आपण स्वतः आहोत हे मान्य केल्यावर खूप एकट वाटत..

म्हणजे लहानपणी हरताळकेच्या रात्री मेंदी पुरी होइतो मध्यरात्र उलटून गेलेली असायची..
अश्यावेळी निजताना मंद दिव्यात ध्यानस्थ बसलेल्या बाप्पाची किती सोबत वाटायची...
आता कशाचच काही वाटत नाही..
आपण नास्तिक कधी होतो ?

गावातले रस्ते लहान होतात..आपण मोठे होत जातो..परवा आग्रा रोड क्रॉस करताना आठवल, कशी हात सोडून पळाले होते..आणि एका डॉक्टरच्याच गाडीवर जाउन धड़कले होते..बिच्चारा :)
अजून ती खुमखुमी तशीच आहे..पटवर्धन डॉक्टरांचा बोळ पण...पण आता 'ती' भीती नाही...कसलीच नाही..
कसलीच भीती नाही म्हणून क़ा कशावर श्रद्धाही नाही ?

आपण नास्तिक कसे होतो ?
परवा आईलाही हा प्रश्न विचारला.. तिलाही नेमक सांगता आल नाही अन मलाही..

सालाबाद प्रमाणे यंदाही असा गणेशोत्सव सगळीकड़े खूप उत्साहात साजरा होत असतो..
आरती संपायला आलेली असते..तसही माझ्या आणि बाप्पात बोलण्यासारख काहीच नसत...आयुष्याच्या धकाधकीत दुरावलेल्या बालमित्रासारखे तटस्थ एकमेकांकडे, पण शून्यात पहात असतो..आताशा खिरापत, प्रसादाचा बुफे आणि फुलांचा बुके झाल्यापासून, काही कामही नसत..
मला जुन्या चाळीतल्या गमती-जमती आठवून हसायला येत..सगळे आपापला वशिला लावण्यात दंग असतात...नकळत मीही सवयीने मंत्रपुष्पांजलि म्हणत असते..
आजी खूप वेळ डोळे मिटून तशीच हात जोडून बसून राहाते..तिची श्रद्धा आणि आमच्या नास्तिकत्वाचाही भार जपत...मला भरून येत..निरांजनाची उब हातात घेउन डोळे झाकावेसे वाटतात..किती दुबळे असतो रे आपण..

Saturday, September 11, 2010

Earnest..


No words can describe how disheartened i am..
i cry all the time, but at times i do it so earnestly..its a beautiful feeling..
it just makes me cry even more...
somethings are totally worth being emotional about..

like in sound of music when Captain von Trapp is leaving Austria..he sings his heart out for his country one last time...oh what a beautiful song..

Edelweiss, edelweiss
Ev'ry morning you greet me
Small and white
Clean and bright
You look happy to meet me

Blossom of snow
May you bloom and grow
Bloom and grow forever
Edelweiss, edelweiss
Bless my homeland forever

people are secular, patriotic and everything...
to be honest i dont always do justice to those things..
i am extremely selfish when it comes to politics..
but love is a very overwhelming feeling..even for egoists..at times..

today, i am just so sincerely sad..i visited my birth place and its ruined...
not just by immigrants but its very own people..

and i see my whole country, and i am so ashamed of our habits...
its like big pile of garbage with people reproducing in it faster than ever...

and every time i travel by local trains...i feel like shouting from the rooftops..
and i feel like doing OBGY, to see to it that everybody adheres to our population policy...

but not today, today, i am just so sad, like somebody emptied a whole dumping ground in my house...

and when i think of it, of Kalyan, 20 yrs before..
i am just a little girl, who lost her most prized possession...
and i cry..with all my heart...

i dont care about who what why did all this to my city...i dont care how,rightfully or not, to make things right..
let it be Obama, Raj or me...
its the same feeling..

i dont want to feel lost in my own city, which is now a dumpster !

if u ever have or had, a home and a heart...
love the city you are in, even if its not your home..
and keep it clean..stop others from trashing it..
if we speak to people, they listen..
so we must,
every single time,
as if its our own home,
one that we love sooo much....

Wednesday, September 8, 2010

A Nightmare on Elm Street

p.s. The reign of Death..wrecked dreams..

i love 'em..thats what i m tryin to say !




1.Ric Castle (Castle, Nathan Fillion)
2.Roux (Chocolat,Johnny Depp)
3.Harry (Daniel Radcliffe)
4.Kevin (27 Dresses, James Marsden)
5.Charles (Four Weddings and a Funeral, Hugh Grant)
6.Barney Stinson (How I met your mother, Neil Patrick)
7.Dr.Spencer Reid (Criminal minds, Matthew Gray Gubler)
8.Dr.Cal Lightman (Lie to me, Tim Roth)
9.Chandler (Matthew Perry)
10.Joker (Heath Ledger)

Friday, September 3, 2010

Time to grow up !



I remember when I first saw stepmom on star movies…and "Ain't No Mountain High Enough" stayed numero uno on bathroom charts for quite a long time…

It’s a beautiful movie, there is intelligent casting, effortless brilliant acting, an appealing screenplay and the simplicity with which the film handles this complex relationship issue…its very genuine…

I remember shedding gallons of tears …cause the film made me aware of an unknown way of dealing with relationships called ‘maturity’…and I wondered why all grown ups and fellow countrymen hadn’t thought of it yet…

Enlightenment only increases weariness, one can no longer seek comfort of feeling helpless...

Childhood was a great time, a time when I had to jump to reach a door bell. Yet it was full of sums; solution of which couldn't be found in any guidebook nor did in school they teach us anything useful…

With time, I kept loosing my blissful forgetfulness and teeth!
And new eruptions…only lead to more verbal turbulence!



90’s were coming to an end..
I remember stepmom as a landmark,
I had turned 13…

Bidding farewell to magic (hadn’t heard of Hogwarts at that time), super heroes, cartoons, video games
(they tried to make me go to a rehab !), comics, amitaabh action movies (saw ajoobaa last month…couldn’t stand it for 5 mins…and god ! we were so crazy about that movie … :)
And switching to HBO, star movies and Zee English...friends, full house and many more…

I was already a Chris fan, mrs doubtfire or home alone were fun rides but this one was different…a beginning to see things differently..

No one is entirely happy about their childhood and the kind of parenting they had to put up with…but as we grow up (some of us do, some don’t) we learn to appreciate life and people as humanely as possible…not just black or white…the entire spectrum…everything we learnt so far, is seen with a dimension of relativity…and all labels are torn off..
Knowing that what we hear is different from what is said…all the bias and prejudices between the lines…taking off the hilarious white curly wig that we put on in kindergarten on that fancy dress day, as a judge…all these years...is that why we feel that everybody should listen to us ?

Conviction is a funny word!
For the reasons same as that of ‘settlement’
How on earth, which is still restless to the core, a universe still spurting like an adolescent…people feel settled !

Stepmom was a witness to my acquaintance with acceptance and befriending change…
World was a very different place back then…

But that’s not the only reason why its remake,“we are a family” is a disappointment !
I agree Kjo’s family films could be liked by ancient 20th century audience only…
But it hurts to see such a project being wasted…

Remakes are wonderful, I mean Farhan did a great job with don…though SRK couldn’t nearly be as intimidating as Amitaabh…SRK is much megalomaniac like me, the best he can do is to be himself in every movie…may be that’s why he was so good in Luck by chance :) but no offence…SRK playing himself is any day better than Arjun Rampaal…

Two strong female leads cant justify his presence…Ed Harris was as good as julia or susan or kiddos !
Arjun is however, i believe the word is…Feeble !!
Kajol n kareena have been wasted at the expense of a mediocre adaptation of a brilliant screenplay and a birdbrain director..

This is not 1998…
A dying mom’s exclusive worry cant be not being at her daughters wedding!
How can you interpret the most beautiful conversation about a mother’s pain of missing out on her children’s entire lives, down to only one thing

and then to end it with a gr8 Indian Kjo wedding with low waist lachhas, look a likes, fake wrinkles and Arjun Rampal smeared with beard…is a CRIME !
And why Kajol has to look worst in the last scene of every KJo film is one thing I will never understand…

So I m feeling letdown, for all the emotional evolution I went through from ‘stepmom’ to ‘we are a family’ (I should ve known better than to expect a good remake from KJo, who is still a 16yr old gossip girl…)
when I say “guilty, guilty… guilty to the chair! “ (I can’t find the wig though…I leave that to your imagination :)

Its okay KJo, we all mess up our recipes !
for half a decade i struggled to handle things with maturity beyond my age..
and weary from that, the next half i unburdened myself from giving a damn about anybody else..
and in the end, its all a mess...again..
just like parenthood..
parents take as much time to grow up as kids..and wither, to be kids again,
fair and fancy headed :)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...