दोन प्रकारची माणसं शांत झोपतात. एक ज्यांना स्वप्नच पडत नाहीत अन एक ज्यांची स्वप्नं पूर्ण होतात. माझ्यासारखे काही अर्धवट झोपेत, उठ्ल्या क्षणाला रागात जागे होत, स्वप्नांची भुतं मानगुटीवर नेतात. कधी वाटतं स्वप्नांना आयुष्य आहे. कधी वाटतं आयुष्य हेच स्वप्न आहे! जाग यावी,निसटून जावं.

Saturday, March 5, 2011

अनिकेत




मध्यंतरी एका मित्राशी गप्पा मारताना घराचा विषय निघाला..

माझ्यासाठी 'घर' अशी काही concept नाहीच आहे.. असा काहीसा सूर लागतो अशावेळी..

But the thought has been lingering for quite a while now

and heres a description,

close to what i feel is my home..

not necessarily existential...but yeah..close..



हौशीने जमवलेली रंगीबेरंगी, अवांतर आणि अभ्यासाची ढीगभर पुस्तकं...

त्यात पानोपानी विखुरलेल्या बुकमार्क्सवर, ग्लिटराईझ्ड..

कविता आणि quotes..

स्वतःला आणि इतरांना लिहीलेल्या शेकडो चिठ्ठ्या चपाट्या...

भिंतीवर.. चिकटवलेली, pinned down, रंगवलेली..

असंबद्ध स्वप्नचित्रं .....

आणि त्यात हटकून येणारी, दोन्ही हात पसरून, आकाशाकडे पाहाताना हरवलेली,

एक कुरळ्या केसांची मुलगी..


आजोंचा आणि मी आई बाबांचा फोटो...

dimond studded timepieces...

सशाचं चित्र असलेला एक प्लास्टिकचा तुकडा...

एक जुनाट स्विस फ्रैंक आणि स्विस chocolates चा एक रिकामा डबा ...

आणि त्या डब्यात जपलेले..

भन्नाट मित्रांबरोबरीच्या अफलातून evenings चे souvinirs...


आणि भोवतालच्या'पैसा'त माझ्या अनेक मितीतील विचारांनी आकारास आलेल भावविश्व ...

आणि त्याच्या background ला कालच्या स्वप्नांची उजळणी करता करता...

आजच्या अनेक तुकड्यातून,

उद्याच्या de novo स्वप्नांची गुंतवळ करण्यासाठी अविरत झटणारं माझं subconscious..

आणि असंख्य सुरावटी ...

ह्या सगळ्या आणि इतरही अनेक layers आणि tracksची जाणीव पेलणारं

आणि तरीही आश्चर्यपूर्वक रित्या सुसंगत आणि एकाग्र,

my conscious..

आणि या सार्‍याच्या पलीकडे सुखनैव लिहीत राहाणारी, मी..


पण अचानक कधीतरी तंद्री भंगते...

आणि जगात कुठे कुठे किती वाजलेत याचा अदमास घेताना...

आठवणींशिवाय कुणीच सोबत नसल्याचा,

काहीसा सुखद आणि काहीसा खिन्न करणारा अनुभव येताना...

आपसूक नजर वळते..



एरवी कोपर्‍यात टांगलेल्या त्याच्याकडे माझं अजिबात लक्ष जात नाही...

My wind chime...

कितीही जोराचा वारा आला तरी न वाजणारं, म्हणून very close to abstract and my heart :)

माझ्या best friends नी दिलेलं...

at a time when i had almost concluded that such thing cant exist...

But it does..

and it has made me hopeful..

that some day i will be in possession of the others on my wish list...


A black hole...customized...tailored to subtlety..

A reminder to hold on to nothing, yet everything...


and a couple of universes to multiply dimensional aesthetics...

for dynamism of perspective...

i saw their visuals in a documentary...

they are supposedly,

very small and beautiful things..

Like a wind chime... which almost doesnt chime... :)



पण मी at peace असले,

तर त्याची मंद किणकिण जाणवते,

अखंड सोबत करणारी ... पण हवी तेव्हा जाणवणारी ...

like friendship...


त्यात आहेत एकमेकांना हलकेच स्पर्शून जाणारे Stars and Angels...

आणि ऐकायच ठरवलं ना तर त्यांचा आवाज इतका गोड आहे...

आणि स्वप्नाळू...

like lullabies...

आणि याच सगळ्या पसार्‍यामधे,

त्या संथ सुरावटींच्या वाटेवर तरंगताना..

somewhere in time and space...

is that elusive place ...

8 comments:

  1. shirish kanekar tyanchya Fillambaji madhe mhanale hote' " ekadhi goshhth bagitayaavar kinwa vachalyavar, he aapalyala ka jamal nahi asa vatat ti gosht sunder va besht ahe asa samjaav"

    I AGREE.

    ReplyDelete
  2. superb boss..another sixer :)
    it feels like..me dur kuthe tari samudra kinaryawar ektach basloy..
    hatat coffee cha cup gheun..sandhyakalchya weli....
    samudrachya lata ch mala he sangtayt....
    ghara pasun dur gelyawar kharach gharachi athavan vedi karte...
    satat aaplyasobat asnari aapli manse, tyancha wawar nahisa hoto...
    urto fakt abhas...
    tu barobar bolalis..kahisa sukhad aani kahisa khinna karnara...
    coffee thand zaleli aste...
    arechya ti pyaychi rahunch geli...

    ReplyDelete
  3. "conscious" baddal kay surekh lihil ahes...............

    ReplyDelete
  4. Hey.. Just feeling as connected to you, your experience and existence as I had felt in the first meeting at Ranjeet's house.. How wonderful the poem is!

    I couldn't stop an unwanted tear!!..Everytime I go home.. I feel the same. I'm lost again in those diaries, papers which witnessed my striving to solve a math puzzle and a spur of a poetry emerging from it. The old people who were not mere part of but life itself and a mind runs towards it. I won't stop I guess.. hmm

    Husshhh.. Staying awake in nights making a mosaic of life, dreams, existence.. is all what it means by home..

    Lots of love,
    Harshada

    ReplyDelete
  5. hey harshada, sweet :) good to hear from u..

    ReplyDelete
  6. :) अनिकेत! गंमत आहे ना. अनिकेत म्हणजे 'घर नसलेला' हा जसा सामान्य अर्थ पटकन जाणवतो पण अनिकेत म्हणजे 'विश्वचि माझे घर' हा व्यापक अर्थ बऱ्याचदा सुटून जातो. चार भिंतीमध्ये आपण आपलं अवकाश जपतो, ते 'घटाकाश', मोकळं केलं की 'चिदाकाश' होतं, व्यापक होतं..अशी अनिकेतता सगळ्यांना मिळत नाही !!

    ReplyDelete

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...