दोन प्रकारची माणसं शांत झोपतात. एक ज्यांना स्वप्नच पडत नाहीत अन एक ज्यांची स्वप्नं पूर्ण होतात. माझ्यासारखे काही अर्धवट झोपेत, उठ्ल्या क्षणाला रागात जागे होत, स्वप्नांची भुतं मानगुटीवर नेतात. कधी वाटतं स्वप्नांना आयुष्य आहे. कधी वाटतं आयुष्य हेच स्वप्न आहे! जाग यावी,निसटून जावं.

Sunday, March 20, 2011

vanishing valentine

And when in lonely separation we be,

sunlit mornings turn gloomy to me,

And i walk alone in the evening rain,

quietly hiding my solitary tear, and infinite pain






credits :

poetry: pranab da
http://scepticemia.com/

image: http://www.girlwithcamera.ca/wp-content/uploads/2008/08/_mg_7223-725.jpg

6 comments:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...